Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΔΩΡΕΑΝ OFFICE SUITES

Ίσως να μην το έχουμε αντιληφθεί αλλά οι περισσότεροι από εμάς χρησιμοποιούμε μόνο ένα μικρό ποσοστό των δυνατοτήτων που έχει να προσφέρει το Microsoft Office. Πάρτε για παράδειγμα το Excel. Έχετε ποτέ χρησιμοποιήσει τις δυνατότητες του να διαβάζει XML αρχεία? Πιθανόν όχι. Στο άρθρο που ακολουθεί, προσπάθησα να βρω τις καλύτερες δωρεάν αντικαταστάσεις όσο αφορά το Microsoft Office Word, Excel και PowerPoint. Τα κριτήρια επιλογής έγιναν με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία που διαθέτουν, την συμβατότητα τους να ανοίγουν και να δημιουργούν αρχεία όπως .doc και .xls και την εύκολη χρήση τους. Λογικό είναι να μην κάνουμε μια σύγκριση όσο αφορά την τιμή γιατί πολύ απλά όλα τα παρακάτω προγράμματα προσφέρονται δωρεάν!!!

 

 Το LibreOffice είναι μια ολοκληρωμένη, επαγγελματικής ποιότητας, σουίτα γραφείου που μπορείτε να κατεβάσετε και να εγκαταστήσετε δωρεάν ( http://www.libreoffice.org/download/). Υπάρχει ένας αρκετά μεγάλος αριθμός ικανοποιημένων χρηστών ανά τον κόσμο που χρησιμοποιούν το LibreOffice καθημερινά για τις ανάγκες τους. Η συγκεκριμένη σουίτα είναι διαθέσιμη σε περισσότερες από 30 γλώσσες και για όλα τα κύρια λειτουργικά συστήματα όπως Microsoft Windows, Mac OS και Linux.

 

 

Εάν ανησυχείτε για την συμβατότητα των αρχείων σας, το LibreOffice μπορεί να αναγνωρίσει τα αρχεία σας με κατάληξη .doc, .xls, ppt κτλ. Όπως και μπορείτε να αποθηκεύσετε ένα αρχείο σαν Microsoft Word ή Excel αρχείο.

Οι εφαρμογές που περιλαμβάνονται μέσα στο LibreOffice είναι οι εξής:

LibreOffice Writer: έχει την ίδια συμπεριφορά και λειτουργία όπως το Microsoft Word

LibreOffice Calc: έχει την ίδια συμπεριφορά και λειτουργία όπως το Microsoft Excel

LibreOffice Impress: είναι το πρόγραμμα παρουσιάσεων παρόμοιο με το Microsoft Excel

LibreOffice Draw: πρόγραμμα γραφικών παρόμοιο με το Microsoft Visio

LibreOffice Math: έχει σχεδιαστεί για την δημιουργία μαθηματικών αλγόριθμων.

 Το OpenOffice (http://www.openoffice.org/) είναι μια από τις κορυφαίες και πλέον αξιόλογες ανοιχτού-κώδικα σουίτες επεξεργασία κειμένων, λογιστικών φύλλων, γραφικών και βάσεις δεδομένων. Το OpenOffice είναι διαθέσιμο σε πολλές γλώσσες και δουλεύει σε όλα τα γνωστά λειτουργικά συστήματα. Έχει την δυνατότητα να αποθηκεύει τα καινούργια σας αρχεία σε ένα διεθνές ανοιχτού κώδικα πρότυπο αλλά μπορεί ταυτόχρονα να διαβάσει και να γράψει σε αρχεία που έχουν δημιουργηθεί και από άλλες σουίτες όπως Microsoft Office. Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε δωρεάν για οποιοδήποτε σκοπό.

 Όσο αφορά τις εφαρμογές που έχει είναι ίδιες με αυτές του LibreOffice.

 Το Kingsoft Office Free 2012 (http://www.kingsoftstore.com/kingsoft-office-freeware.html) είναι μια δωρεάν σουίτα εφαρμογών γραφείου που προσφέρει μια σειρά από χαρακτηριστικά για την δημιουργία, προβολή και επεξεργασία προσωπικών και επαγγελματικών εγγράφων. Το Kingsoft Office Free 2012 περιλαμβάνει Kingsoft Writer, Kingsoft Presentation και Kingsoft spreadsheets. Αυτά τα τρία αξιόπιστα και ευέλικτα προγράμματα είναι ιδανικά για προσωπική χρήση στο σπίτι και για τις επαγγελματικές σας υποχρεώσεις.

Το κυριότερο σημείο της σουίτας εκτός από την δωρεάν προσφορά της είναι ότι η συμβατότητα της με όλες τις μορφές αρχείων του Microsoft Office. Μπορείτε εύκολα να ανοίξετε, να διαβάσετε και να τροποποιήσετε αρχεία που έχουν δημιουργηθεί με το Microsoft Office όπως excel, powerpoint και word. Θέλετε και άλλα? To Kingsoft free suite 2012 προσφέρεται δωρεάν και για Android κινητά (https://market.android.com/details?id=cn.wps.moffice_eng).

 Έχει δυνατότητα να ανοίγει, να δημιουργεί και να τροποποιεί Word, Excel και PowerPoint αρχεία (97/2000/2003/2010) όπως επίσης περιλαμβάνει ενσωματωμένο PDF converter.

 Το SoftMaker Office (http://www.softmakeroffice.com/) είναι η πιο κατάλληλη σουίτα για τυπική χρήση στο σπίτι επειδή είναι πάρα πολύ εύκολο στην χρήση του. Σε σύγκριση με άλλες σουίτες, το SoftMaker Office ενσωματώνει, με κομψό τρόπο, έγγραφα, υπολογιστικά φύλλα και γραφικά στο ίδιο αρχείο. Αυτό σημαίνει ότι μπορείτε να εισάγετε ένα λογιστικό φύλλο ή μια παρουσίαση μέσα σε ένα κείμενο χωρίς να χρειαστείτε καμία μετατροπή ή άνοιγμα καινούργιο προγράμματος.

 Επειδή εκτός από την ευκολία στην χρήση του είναι και πολύ ελαφρύ στην κατανάλωση πόρων, πολλοί χρήστες το προτιμούν για τα netbooks ή για παλαιότερους υπολογιστές.

 Το IBM Lotus Symphony (http://www-03.ibm.com/software/lotus/symphony/home.nsf/home) είναι μια δωρεάν Office σουίτα που δημιουργήθηκε στηριζόμενη επάνω στον ανοιχτό κώδικα του OpenOffice.org. Αυτό όμως που θα δείτε στην οθόνη σας αμέσως μετά την εγκατάσταση δεν μοιάζει καθόλου με τον προκάτοχό του. Το περιβάλλον είναι αρκετά φιλικό για τον χρήστη έτσι ώστε να μπορεί να ανταγωνιστεί ανοιχτά με την φήμη που έχει αποκτήσει το Microsoft Office. Αρχάριοι χρήστες και υπάλληλοι γραφείου δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να εξοικειωθούν άμεσα με το περιβάλλον του Lotus Symphony.

Μιχάλης Κασάπογλου

Michail.Kassapoglou@gmail.com

Read More

HTML - Lesson 4

HTML – LESSON 4

Από το σημερινό μάθημα, θα ασχοληθούμε με τον σχεδιασμό του κυρίου κειμένου της ιστοσελίδας μας. Το κείμενο το οποίο έχω επιλέξει για να πειραματιστούμε με τα διάφορα tags, προέρχεται από το ABOUT THIS BLOG section του blog μου. Εσείς φυσικά έχετε την ελευθερία και την δυνατότητα να πειραματιστείτε με οποιοδήποτε κείμενο σας ενδιαφέρει.

Το πρώτο και πιο βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε κατά την δημιουργία μιας ιστοσελίδας, είναι ότι το κείμενο δεν εμφανίζεται στον browser όπως ακριβώς το γράφουμε στην οθόνη μας. Μπορεί στην οθόνη μας να φαίνεται οργανωμένο π.χ. με παραγράφους, όμως όταν κάνουμε έναν γρήγορο έλεγχο για το πως θα το βλέπει ο χρήστης στην δική του οθόνη, το αποτέλεσμα είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που περιμέναμε.

Ένα από τα πιο συνηθισμένα tag που χρησιμοποιούμε για την σωστή μορφοποίηση και οργάνωση κειμένου είναι το <p>. Το συγκεκριμένο tag, όπως ορίζεται και επίσημα από το W3C http://www.w3.org/TR/html4/struct/text.html#edef-P, χρησιμοποιείται για την δημιουργία παραγράφων σε ένα κείμενο έτσι ώστε να δίνεται μια πιο άνετη αναγνώσιμη μορφή στον αναγνώστη της ιστοσελίδας μας.

Για ορίσουμε σωστά μια παράγραφο έτσι ώστε να εμφανιστεί με την σωστή μορφή στην οθόνη μας, δεν έχουμε παρά να γράψουμε το κείμενο από το οποίο αποτελείται μια παράγραφο ανάμεσα στο ζευγάρι <p> και </p> όπως δείχνει και το πιο κάτω παράδειγμα. Ας παρατηρήσουμε εδώ ότι η χρήση του closing tag </p> δεν είναι απαραίτητη, προτείνεται όμως να χρησιμοποιείται.

Το Web designer πρόγραμμα CoffeeCup που χρησιμοποιούμε, μας δίνει την δυνατότητα να δημιουργήσουμε παραγράφους σε ένα κείμενο χωρίς καν να θυμόμαστε πιο είναι το κατάλληλο tag για αυτό το σκοπό. Αυτό που έχουμε να κάνουμε σαν πρώτο βήμα είναι να επιλέξουμε με το ποντίκι μας όλη εκείνη την περιοχή του κειμένου η οποία θα αποτελεί μια ολοκληρωμένη παράγραφο.

Ενώ το κείμενο παραμένει επιλεγμένο, πηγαίνουμε στην επιλογή Format από το κύριο μενού και κάνουμε κλικ επάνω στην λέξη Paragraph.

Αμέσως μετά την επιλογή μας, θα δούμε πως τα tags <p> και <p> εμφανίζονται στην αρχή και στο τέλος του επιλεγμένου κειμένου αντίστοιχα.

Όπως ήδη έχουμε αναφέρει στα αρχικά μας μαθήματα, πολλά από τα tags τα οποία χρησιμοποιούμε συνοδεύονται από ιδιότητες οι οποίες περικλείονται μέσα το ίδιο το tag. Για να γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι στην θεωρία μας, ας συνεχίσουμε την ανάλυση μας με το tag <p> το οποίο ήδη έχουμε χρησιμοποιήσει. Το tag <p>, όπως μας δείχνει για άλλη μια φορά η πιο κάτω εικόνα (http://www.w3.org/TR/html4/struct/text.html#edef-P) συνοδεύεται από διάφορες ιδιότητες όπως lang, style και align.

Εάν κάνουμε κλίκ επάνω στην συγκεκριμένη ιδιότητα από την ιστοσελίδα του W3C θα μπορέσουμε να βρούμε ποιες είναι οι κατάλληλες τιμές που μπορούν να πάρουν κάθε μία από αυτές τις ιδιότητες. Στην δική μας περίπτωση μας ενδιαφέρει η ιδιότητα align η οποία ευθυγραμμίζει το κείμενο αριστερά, στο κέντρο, ή δεξιά ανάλογα με την τιμή που θα της δώσουμε (http://www.w3.org/TR/html4/present/graphics.html#adef-align).

Όταν ορίζουμε κάποια ιδιότητα ενός tag, αυτή η ιδιότητα ορίζεται ανάμεσα στα δύο σύμβολα < και > του opening tag αμέσως μετά τον ορισμό του ίδιου του tag. Για παράδειγμα, εάν θέλουμε να ευθυγραμμίσουμε το κείμενο μιας παραγράφου από τα αριστερά, τότε θα γράφαμε το tag με τον εξής τρόπο: <p align=”right”> ....κείμενο...</p>. Το αντίστοιχο closing tag δεν δέχεται ιδιότητες. Στο ποιο κάτω παράδειγμα, ευθυγραμμίζουμε στο κέντρο την πρώτη μόνο παράγραφο αφήνοντας τις υπόλοιπες στην προκαθορισμένη ρύθμισή τους που είναι η αριστερή ευθυγράμμιση για να γίνει πιο αντιληπτό το αποτέλεσμα της εντολής.

Για άλλη μια φορά το CoffeeCup έρχεται να μας διευκολύνει και σε αυτό το έργο, με τις επιλογές του. Αντί να γράψουμε εμείς την ιδιότητα με την αντίστοιχη τιμή της, μπορούμε να έχουμε το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα εάν επιλέξουμε την παράγραφο μας όπως και προηγουμένως και αυτή την φορά να διαλέξουμε μια από τις επιλογές ευθυγράμμισης που εμφανίζονται κάτω από το Format μένου.

Αν και το επιθυμητό αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο, το CoffeCup δεν πρόσθεσε το tag <p> αλλά το <div>. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα δεν έχει καμία απολύτως διαφορά. Απλά το <div> είναι πιο γενικό tag που προσφέρει μεγαλύτερη ευελιξία όσο αφορά την ανάπτυξη της ιστοσελίδας. Με το <div> θα ασχοληθούμε εκτενέστερα και με πιο συγκεκριμένα παραδείγματα σε μελλοντικά μαθήματα.

Στο σημερινό μάθημα, ξεκινήσαμε να βλέπουμε μερικά από τα βασικά tags που μας βοηθάνε στην σωστή μορφοποίηση του κειμένου που παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα μας. Το πρώτο tag που αναλύσαμε είναι το <p> ενώ είδαμε και πως η ίδια ακριβώς διεργασία μπορεί να γίνει με εύκολα βήματα μέσα από το CoffeeCup. Στο επόμενο μάθημα θα συνεχίσουμε την ανάλυση μας με πιο ενδιαφέροντα ακόμα tags.

Με εκτίμηση και σεβασμό

Μιχάλης Κασάπογλου

Michail-Kassapoglou@hotmail.com

Read More

UBUNTU - LESSON 6

UBUNTU – LESSON 6

Part A

Στο σημερινό μάθημα (αποτελείται από δύο μέρη) θα αναλύσουμε μια ακόμα χρήσιμη εφαρμογή που μας δίνεται κάτω από το κύριο μενού του Administration με την οποία μπορούμε εύκολα να διαχειριστούμε την εγκατάσταση και απεγκατάσταση προγραμμάτων. Το Synaptic Package Manager στο οποίο αναφερόμαστε μπορούμε να το βρούμε κάτω από την επιλογή System --> Administration --> Synaptic Package Manager του κύριου μενού.

Τι είναι όμως πραγματικά ο Synaptic Package Manager? Πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας δούμε πρώτα πως λειτουργεί γενικότερα το σύστημα διαχείρισης εφαρμογών σε Ubuntu περιβάλλον.

Αν και μετά την ολοκλήρωση εγκατάστασης του λειτουργικού Ubuntu σε έναν υπολογιστή πολλά και χρήσιμα προγράμματα είναι έτοιμα να ανταποκριθούν στις ανάγκες του μέσου χρήστη, είναι πολύ πιθανόν να υπάρξει ανάγκη για την προσθήκη κάποιων ακόμα έξτρα εφαρμογών για την κάλυψη ιδιαίτερων σκοπών. Επειδή αυτές οι εφαρμογές δεν προσφέρονται από την προκαθορισμένη λίστα προγραμμάτων την οποία μπορούμε εύκολα να βρούμε στην Add/Remove επιλογή του Application μενού, τότε θα χρειαστεί να κάνουμε τα σωστά βήματα για την εγκατάσταση ενός καινούργιου προγράμματος.

Κάθε εγκατάσταση μιας οποιασδήποτε εφαρμογής περιλαμβάνει την διαχείριση, τον συντονισμό και τον έλεγχο αρκετών εκατοντάδων μικρού μεγέθους αρχείων από τα οποία αποτελείται και στηρίζεται η συγκεκριμένη εφαρμογή. Αυτά τα αρχεία για να λειτουργήσουν σωστά θα πρέπει να έχουν τοποθετηθεί στην σωστή θέση του file system, έτσι ώστε άλλα προγράμματα που μπορεί να στηρίζονται επάνω τους να έχουν την δυνατότητα να τα βρουν ανά πάσα στιγμή. Η ευθύνη οργάνωσης και σωστής διαχείρισης αυτών των αρχείων για την κάθε εφαρμογή, μπορεί να γίνει μια πολύ επίπονη διαδικασία για τον αρχάριο χρήστη που που ίσως να κατέληγε και σε μη επιθυμητά αποτελέσματα. Το λειτουργικό Ubuntu για να ελευθερώσει τον χρήστη από τέτοιου είδους διαδικασίες, συγκεντρώνει, ομαδοποιεί και αποθηκεύει επιτυχημένα όλα τα αρχεία που ανήκουν σε μια εφαρμογή σε μορφή πακέτων (packages). Οπότε τώρα όλη η διαδικασία εγκατάστασης εστιάζεται αποκλειστικά και μόνο στην σωστή διαχείριση ενός και μόνο αρχείου που είναι το πακέτο.

Τα πακέτα συνήθως θα τα βρούμε σε δύο μορφές – source ή binary. Όταν κάποιος δημιουργήσει ένα πακέτο τοποθετεί τον αρχικό κώδικα (source code) της εφαρμογής στο πακέτο. Ο κώδικας έχει γραφτεί από προγραμματιστές και είναι κυρίως μια λίστα από εντολές για τον υπολογιστή που πολύ εύκολα ένας προχωρημένος χρήστης ή προγραμματιστής καταλαβαίνει και μπορεί να επέμβει και να κάνει τροποποιήσεις. Οι υπολογιστές όμως δεν μπορούν να καταλάβουν αυτό τον κώδικα, μόνο εάν προσφερθεί σε αυτούς σε κάποια άλλη μορφή την οποία μπορούν να καταλάβουν. Ένας τέτοιος τρόπος είναι η μετάφραση (compile) του source code σε binary. Binary είναι η “γλώσσα” την οποία αντιλαμβάνονται τις εντολές οι υπολογιστές. Ο λόγος όμως που οι εφαρμογές δεν προσφέρονται απευθείας σε binary μορφή είναι γιατί διαφορετικής τεχνολογίας υπολογιστές χρησιμοποιούν διαφορετικής μορφής binary. Οπότε ένα πρόγραμμα που έχει γίνει compile για Intel PC δεν θα δουλέψει σε έναν Apple υπολογιστή. Με άλλα λόγια, source packages είναι τα απλά πακέτα εφαρμογών στα οποία περικλείεται ο αρχικός κώδικας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε οποιαδήποτε τεχνολογίας υπολογιστή αρκεί πρώτα να περάσει από την διαδικασία του compilation. Ενώ τα binary packages είναι προκατασκευασμένα πακέτα για μια συγκεκριμένη τεχνολογίας υπολογιστή. Το Ubuntu υποστηρίζει X86 (i386 και i686), AMD64 και PPC αρχιτεκτονικές υπολογιστών.

Οι εφαρμογές που εγκαθιστούμε στο Ubuntu, τις περισσότερες φορές εάν όχι όλες, εξαρτιόνται από μερικά αρχεία τα οποία είναι κοινά ανάμεσα σε πολλές άλλες εφαρμογές. Εάν τα αρχεία είναι ήδη εγκατεστημένα τότε απλά θα χρησιμοποιηθούν κατά την εγκατάσταση της νέας εφαρμογής. Εάν όχι τότε θα πρέπει να εγκατασταθεί μαζί με το πακέτο της εφαρμογής και το ανάλογο πακέτο που περιέχει το αρχείο. Αυτό είναι γνωστό σαν package dependency. Με αυτό το τρόπο τα πακέτα των εφαρμογών μπορούν να γίνουν μικρότερα και απλούστερα αποφεύγοντας την ύπαρξη διπλών αρχείων. Οπότε μην εκπλαγείτε όταν κατά την εγκατάσταση μιας εφαρμογής παρατηρήσετε και άλλα πακέτα να συνοδεύουν την εφαρμογή σας. Είναι τα πακέτα στα οποία θα στηριχθεί η εφαρμογή για την σωστή λειτουργία της και ίσως στα ίδια πακέτα αργότερα στηριχθούν και μελλοντικές εφαρμογές.

Για την διαχείριση των πακέτων (δηλαδή για την εγκατάσταση και απεγκατάσταση μιας εφαρμογής) το λειτουργικό Ubuntu προσφέρει έναν εύκολο τρόπο δια μέσου την χρησιμοποίηση του γραφικού περιβάλλοντος των package managers. Package Managers ονομάζονται τα προγράμματα του συστήματος που διαχειρίζονται την εγκατάσταση μιας εφαρμογής. Το γραφικό τους περιβάλλον απαλλάσσει τον αρχάριο χρήστη από την δυσκολία χρησιμοποίησης δύσκολων εντολών. Τον πιο βασικό και απλό package manager ήδη τον έχουμε γνωρίσει στο προηγούμενο μάθημα και δεν είναι άλλος από το Add/Remove εργαλείο που βρίσκεται στο κάτω από το Application κύριο μενού.

Από που όμως προέρχονται όλα αυτά τα αρχεία και κατά συνέπεια τα προγράμματα? Το Ubuntu αποθηκεύει όλα τα πακέτα του συστήματος του σε τοποθεσίες που ονομάζονται channels ή repositories. Software channels είναι τοποθεσίες σε ήδη υπάρχων servers της Ubuntu community (και κατά συνέπεια του Debian) που περιέχουν ομάδες πακέτων ταξινομημένα ανά κατηγορίες και μπορούν να εγκατασταθούν με την χρήση ενός package manager (όπως του απλού Add/Remove manager). Έτσι εξηγείται τώρα ο λόγος που κάθε φορά που επιλέγουμε ένα πρόγραμμα από το Add/Remove manager αρχίζει η διαδικασία download από το Internet . Γιατί απλά το πακέτο της επιλεγμένης εφαρμογής θα πρέπει πρώτα να “κατέβει” τοπικά στον υπολογιστή μας από το software channel πρίν αρχίσει η διαδικασία εγκατάστασης του. Ένας package manager ελέγχει κάθε φορά που ξεκινάει ποια καινούργια πακέτα εφαρμογών έχουν προστεθεί στην ήδη υπάρχων λίστα από την τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε. Και αυτό εύκολα μπορούμε να το παρατηρήσουμε κάθε φορά που ξεκινάμε τον Add/Remove manager.

Ο δεύτερος και πιο προχωρημένος τεχνολογικά τρόπος για την εγκατάσταση προγραμμάτων είναι η χρησιμοποίηση του Synaptic package manager. Ο συγκεκριμένος package manager είναι το γραφικό περιβάλλον του εργαλείου apt το οποίο αποτελείται αποκλειστικά και μόνο από εντολές. Ας μιλήσουμε όμως λίγο περισσότερο για το apt πριν προχωρήσουμε στο Synaptic.

Το Debian package management system χρησιμοποιεί το πρόγραμμα εντολών apt-get για την διαχείριση πακέτων. Το apt-get διαβάζει το αρχείο sources.list που βρίσκεται στην τοποθεσία /etc/apt/sources.list. Το συγκεκριμένο αρχείο περιέχει τις πληροφορίες που το πρόγραμμα apt-get ψάχνει για να βρει όταν προσπαθεί να εγκαταστήσει ένα πακέτο. Στις πηγές τις οποίες μπορεί να ψάξει ένα πρόγραμμα περιλαμβάνονται cdrom, ftp, http, nfs κτλ. Το κύριο όμως πλεονέκτημά του είναι ότι μπορεί να ρυθμιστεί δια μέσω του συγκεκριμένου αρχείου να δουλεύει αποκλειστικά από το Internet για τις ανάγκες εγκατάστασης οποιασδήποτε εφαρμογής.

Μετά από οποιαδήποτε αλλαγή κάνετε στο αρχείο θα χρειαστεί να ανανεώσουμε την τοπική βάση του Ubuntu με αυτή της Debian έτσι ώστε να βρίσκονται σε συγχρονισμό. Αυτό πραγματοποιείται εύκολα με την εκτέλεση της εντολής

apt-get update

Τώρα μπορείτε να εγκαταστήσετε οποιοδήποτε πρόγραμμα είναι διαθέσιμο στους servers της Debian με μια απλή εντολή. Για παράδειγμα, εάν θέλατε να εγκαταστήσετε τo mail client Thunderbird για να διαβάζετε τα email σας, δεν είχατε παρά να τρέξετε την ακόλουθη εντολή:

sudo apt-get install mozilla-thunderbird

Ας μιλήσουμε για ορισμένα πράγματα που παρατηρούμε στο αποτέλεσμα της πιο πάνω εικόνας. Η πρώτη και κύρια παρατήρηση μας είναι ότι το πρόγραμμα apt ελέγχει την βάση του για το ζητούμενο πακέτο (thunderbird) και μετά κάνει μια επίλυση των απαραίτητων έξτρα πακέτων που χρειάζεται για την σωστή εγκατάσταση του προγράμματος. Το μύνυμα “The following extra packages will be installed” μας ενημερώνει για το σύνολο αυτών των πακέτων. Στο δικό μας παράδειγμα εκτός από το ίδιο το πρόγραμμα δεν υπάρχουν άλλα απαραίτητα πακέτα που χρειάζεται να εγκατασταθούν. Στην συνέχεια, θα δούμε το μήνυμα “Suggested packages” το οποίο μας ενημερώνει για μερικά προαιρετικά πακέτα που αν και δεν είναι αναγκαίο να εγκατασταθούν ίσως κάνουν ευκολότερη και αποτελεσματικότερη την χρήση μας με το πρόγραμμα. Στο δικό μας παράδειγμα παρατηρούμε ότι τα suggested packages προτείνουν ένα font για καλύτερη απεικόνιση των πληροφοριών του προγράμματος στην οθόνη μας. Αμέσως μετά ακολουθεί μια σωρεία πληροφοριών που μας ενημερώνουν για τον αριθμό των καινούργιων πακέτων που θα εγκατασταθούν, τον αριθμό των πακέτων που θα αναβαθμιστούν, πόσα πακέτα θα διαγραφούν και πόσα δεν θα αναβαθμιστούν. Αυτές οι πληροφορίες έχουν την δική τους χρησιμότητα γιατί εάν μετά την χορήγηση της εντολής για την εγκατάσταση του προγράμματος (thunderbird) βρεθεί ότι το πρόγραμμα είναι ήδη εγκαταστημένο, τότε το apt θα προσπαθήσει να εγκαταστήσει το καινούργιο version αν είναι διαθέσιμο. Τέλος, το apt μας ενημερώνει για τον όγκο (MB's) δεδομένων που θα πρέπει να ¨κατεβούν” από τον server και πόσο χώρος στο σκληρό μας δίσκο πρέπει να είναι διαθέσιμος για να ολοκληρωθεί η εγκατάσταση.

Πριν όμως κάνουμε οποιαδήποτε εγκατάσταση χρησιμοποιώντας το apt, θα ήταν φρόνιμο να βεβαιωθούμε ότι η τοπική βάση του με τις πληροφορίες είναι σε συγχρονισμό με τους servers του Debian. Αυτό μπορεί εύκολα να πραγματοποιηθεί εκτελώντας την εντολή

apt-get update

Την συγκεκριμένη εντολή ήδη την έχουμε χρησιμοποιήσει νωρίτερα στο μάθημα μας όταν αναφερθήκαμε στο αρχείο sources.list.

Εάν όμως θέλουμε να μιλήσουμε για μια πραγματικά χρήσιμη εντολή τότε δεν έχουμε παρά να αναφερθούμε στην

apt-get upgrade

Η συγκεκριμένη εντολή ελέγχει για καινούργια versions των προγραμμάτων που ήδη έχουμε εγκαταστήσει στον υπολογιστή μας. Αυτή η διαδικασία είναι σημαντική να εκτελείται συχνά γιατί συνήθως κάθε καινούργιο version ενός προγράμματος μειώνει σημαντικά οποιαδήποτε θέματα ασφαλείας έχουν βρεθεί, προσθέτει νέα χαρακτηριστικά και ιδιότητες, και μειώνει σε μεγάλο βαθμό τα προγραμματιστικά λάθη (bugs).

Εάν τώρα θέλουμε να αφαιρέσουμε κάποιο πρόγραμμα από τον υπολογιστή μας, δεν έχουμε παρά να χρησιμοποιήσουμε την εντολή

apt-get remove mozilla-thunderbird

Το apt έχει αρκετές εντολές όπως clean, autoclean, και dselect-upgrade για τις οποίες δεν θα αναφερθούμε εδώ. Για πιο εκτενέστερη όμως ανάλυση του apt μπορείτε να διαβάσετε τις πληροφορίες που δίνονται στην ιστοσελίδα http://wiki.linuxhelp.net/index.php/Apt-get_Guide όπως και στην επίσημη σελίδα του Debian http://www.debian.org/doc/manuals/apt-howto/index.en.html#contents.

Όμως δεν έχουμε απαντήσει ακόμα το τι είναι το Synaptic. Τώρα είμαστε σε θέση να δώσουμε τον επίσημο ορισμό του που δεν είναι άλλος από ότι είναι το γραφικό περιβάλλον του apt. Αντί λοιπόν να χρησιμοποιήσουμε τις διάφορες εντολές του apt μέσα από το terminal, μπορούμε κάλλιστα με τον Synaptic package manager να κάνουμε την ίδια διαχείριση πακέτων με την ευκολία όμως του γραφικού περιβάλλοντος που μας προσφέρεται. Για το Synaptic όμως θα μιλήσουμε στο δεύτερο μέρος του μαθήματος μας.

Στο σημερινό μάθημα δώσαμε τον ορισμό των packages και των repositories. Είπαμε πως υπάρχουν γραφικοί package managers που μας διευκολύνουν στην εγκατάσταση των εφαρμογών και ο πιο απλός είναι ο Add/Remove manager. O synaptic είναι πιο προχωρημένος και εξελιγμένος package manager που στηρίζεται στο εργαλείο apt. Αναφερθήκαμε λίγο στις δυνατότητες του apt και στην χρησιμότητα του. Στο δεύτερο μέρος του μαθήματος θα αναφερθούμε εκτενέστερα στον Synaptic package manager και τις δυνατότητές του.

Με εκτίμηση και σεβασμό

Μιχάλης Κασάπογλου

Michail-Kassapoglou@hotmail.com

Read More

UBUNTU - LESSON 5

UBUNTU – LESSON 5

Στο σημερινό μάθημα θα αναλύσουμε την διαδικασία ενημέρωσης του συστήματος Ubuntu χρησιμοποιώντας τον Update Manager, και την εγκατάσταση διαθέσιμων εφαρμογών που μας προσφέρονται μέσα από την επιλογή Add/Remove Applications.

Τα περισσότερα Linux συστήματα, περιέχουν έναν λογαριασμό χρήστη που ακούει στο όνομα root. Αυτός ο λογαριασμός έχει σχεδιαστεί για να μπορεί να δίνει απεριόριστες δυνατότητες στο χρήστη κυρίως όσο αφορά την διαχείριση του συστήματος. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που συνηθίζουν πολλοί να τον ονομάζουν Superuser. Χρησιμοποιώντας λοιπόν το root σαν όνομα χρήστη και το σωστό κωδικό πρόσβασης , μπορούμε ποια με δυνατότητες Administrator να κάνουμε οποιαδήποτε αναβάθμιση ή αλλαγή θεωρήσουμε αναγκαία.

Στο Ubuntu όμως τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Αν και ο root λογαριασμός είναι εγκαταστημένος, είναι μη ενεργός. Άλλωστε δεν μας ζητήθηκε να οριστεί κατά την εγκατάσταση του συστήματος και κατά συνέπεια δεν έχει ούτε κωδικό πρόσβασης. Ο λογαριασμός χρήστη με τον οποίο θα αποκτήσουμε πρόσβαση στο σύστημα, είναι εκείνος που δημιουργήσαμε κατά την εγκατάσταση.

Το Ubuntu διαφέρει από τα άλλα Linux συστήματα σε ένα ακόμη σημείο – χρησιμοποιεί την εντολή sudo για να δώσει δικαιώματα superuser στον χρήστη. Ο λογαριασμός τον οποίο δημιουργήσαμε κατά την εγκατάσταση και μπορούμε να αποκτήσουμε πρόσβαση στο σύστημα, έχει το δικαίωμα να καλέσει την sudo εντολή και να αποκτήσει δικαιώματα superuser.

Υπάρχουν δύο τρόποι που μπορούμε να αποκτήσουμε root δικαιώματα σε ένα σύστημα (υποθέτουμε ότι ο κωδικός πρόσβασης είναι γνωστός). Ο πρώτος είναι να ξεκινήσουμε ένα πρόγραμμα που απαιτεί δικαιώματα Administrator (root) για να μπορέσει να εκτελεστεί. Σε αυτή την περίπτωση, αυτό που θα μας ζητηθεί θα είναι ο κωδικός πρόσβασης. Εάν το γνωρίζουμε τότε το πρόγραμμα συνεχίζει την εκτέλεση του με ανεβασμένα τα δικαιώματα του σε επίπεδο root. Ο δεύτερος τρόπος είναι να καλέσουμε εμείς για χρησιμοποίηση τον root λογαριασμό δια μέσου της κονσόλας εντολών (Terminal). Για τον root λογαριασμό θα ξαναμιλήσουμε πιο εκτενέστερα σε μελλοντικά μαθήματα.

Με βάση αυτή την μικρή επεξήγηση, όσο αφορά τον λογαριασμό root και την εντολή sudo , μπορούμε να μιλήσουμε για τον τρόπο με τον οποίο κρατάμε ενημερωμένο το σύστημα μας, κατεβάζοντας από το site του Ubuntu τις αναβαθμίσεις (updates) που είναι διαθέσιμα. Για τους υπολογιστές που είναι ενωμένοι στο Internet, το Ubuntu έχει ρυθμιστεί να ψάχνει αυτόματα για διαθέσιμες αναβαθμίσεις και να ειδοποιεί το χρήστη με γραφικό μήνυμα το οποίο εμφανίζεται δεξιά-επάνω στην οθόνη μας στην περιοχή του Top Panel. Κάνοντας κλικ επάνω στο μήνυμα, θα ανοίξει το παράθυρο του Update Manager το οποίο προσφέρει σε μορφή αναλυτικής λίστας όλες τις αναβαθμίσεις. Πατώντας το κουμπί INSTALL, θα αρχίσει η διαδικασία κατεβάσματος και εγκατάστασης των αναβαθμίσεων.

Επίσης, μπορούμε και εμείς ανά πάσα στιγμή να ελέγξουμε εάν υπάρχουν καινούργιες αναβαθμίσεις πηγαίνοντας στο System -> Administration ->Update Manager. Όταν ανοίξει το παράθυρο του Update Manager, υπάρχει πιθανότητα να μην εμφανίζεται καμία διαθέσιμη αναβάθμιση. Μερικές φορές το σύστημα δεν έχει ενημερωθεί άμεσα για τις διαθέσιμες αναβαθμίσεις. Πατώντας το κουμπί CHECK, απαιτούμε από το σύστημα να ελέγξει άλλη μια φορά. Και δεν είναι λίγες οι φορές που μετά από αυτό τον έλεγχο θα εμφανιστούν updates. Αυτό όμως, επαναλαμβάνω πάλι, σημαίνει ότι απλά δεν είχαμε υπομονή να περιμένουμε για το σύστημα να μας ειδοποιήσει αυτόματα και όχι ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το σύστημα ειδοποίησης. Όταν όμως ζητάμε από το σύστημα να κάνει ξανά έλεγχο για τις διαθέσιμες αναβαθμίσεις, μας εμφανίζεται ένα ενδιάμεσο παράθυρο που μας ζητάει να δώσουμε το σωστό κωδικό πρόσβασης για το λογαριασμό του Administrator (root δηλαδή) γιατί ο Update Manager μετά το κατέβασμα των αρχείων θα αναβαθμίσει και θα ανανεώσει αρκετά σημαντικά για το σύστημα αρχεία.

Τα προγράμματα του Ubuntu προσφέρονται με την μορφή πακέτων τα οποία περικλείουν όλα τα απαραίτητα αρχεία λειτουργίας ενός προγράμματος, οδηγίες για την σωστή εγκατάσταση του (το σύστημα χρειάζεται αυτές τις οδηγίες) και λίστες με άλλα πακέτα ή αρχεία στα οποία εξαρτάται η εγκατάσταση του τρέχων προγράμματος.

Κάθε φορά που εγκαθιστούμε ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή μας, αυτό καταγράφεται σε μια αποθηκευτική μονάδα του Ubuntu η οποία έχει σαν σκοπό της να καταγράφει τον αριθμό των πακέτων που έχουν αποθηκευτεί, τα αρχεία τα οποία αποτελούν την εφαρμογή, κτλ. Μπορούμε και μέσα από το γραφικό περιβάλλον του Ubuntu να αποκτήσουμε πρόσβαση σε αυτή την μικρή βάση καταγραφής των πακέτων πηγαίνοντας στο System->Administration ->Software Sources

Στην καρτέλα Ubuntu Software, όπως εμφανίζεται στην παρακάτω εικόνα, έχει οριστεί ήδη σαν προκαθορισμένη ρύθμιση να κατεβάζουμε τα updates αυτόματα εκτός από το Source Code. Η επιλογή ήδη είναι προκαθορισμένη να κατεβάζει τις αναβαθμίσεις από τον κοντινότερο server της χώρας στην οποία ορίσαμε κατά την εγκατάσταση.

Από τις επιλογές από την δεύτερη καρτέλα του Update Manager (Third-Party Software), δεν έχουμε κανένα λόγο να αλλάξουμε κάτι, εφόσον δεν ασχολείστε με προγράμματα διαφορετικά από εκείνα που προσφέρονται μέσα από την κοινότητα του Ubuntu. Εάν όμως έχετε κάποιο πρόγραμμα για το οποίο δεν υπάρχει αυτόματο update από το Ubuntu αλλά διανέμεται με την μορφή CD/DVD, τότε μπορούμε να προσθέσουμε την επίσημη αναγνώριση updates του συγκεκριμένου προγράμματος, πατώντας το κουμπί Add CD-ROM. Επίσης μπορούμε να προσθέσουμε και ιστοσελίδες από τις οποίες μπορεί το Ubuntu να ελέγχει εάν υπάρχουν διαθέσιμες αναβαθμίσεις για συγκεκριμένα προγράμματα.

Η επόμενη καρτέλα στο παραθυρικό περιβάλλον του Update Manager είναι η επιλογή που είναι ήδη προκαθορισμένη να κατεβάζει όλα τα νέα πακέτα με τις αναβαθμίσεις για θέματα ασφαλείας (που είναι και τα προτεινόμενα) όπως επίσης και τα απλά πακέτα. Μέσα από αυτή την καρτέλα μπορούμε να ορίσουμε πόσο συχνά ο υπολογιστής μας θα ελέγχει το Internet για καινούργιες αναβαθμίσεις των προγραμμάτων.

Το Authentication tab κρατάει τα ηλεκτρονικά κλειδιά επιβεβαίωσης για τους προμηθευτές των προγραμμάτων από τους οποίους κατεβάζουμε τα προγράμματα μας. Το Ubuntu χρησιμοποιεί αυτά τα κλειδιά για να επιβεβαιώσει την ασφάλεια όσο και την εγκυρότητα των προγραμμάτων, προστατεύοντας το σύστημα από κακόβουλα προγράμματα που δεν μπορούν να επιβεβαιώσουν την ταυτότητα τους. Συνήθως το Ubuntu διαθέτει αυτά τα κλειδιά αυτόματα.

Τέλος, στο Statistics tab, έχουμε την επιλογή, αν επιθυμούμε, να συμμετάσχουμε σε μια στατιστική έρευνα του Ubuntu όπου καταγράφεται η συχνότητα χρησιμοποίησης των προγραμμάτων που έχουμε εγκαταστημένα. Με αυτό τον τρόπο η κοινότητα συγκεντρώνεται περισσότερο στην υποστήριξη των πιο δημοφιλή προγραμμάτων.

Πολλοί από τους αρχάριους χρήστες που προέρχονται από το περιβάλλον των Windows, ίσως να επιθυμούσαν την ίδια ευκολία στην εγκατάσταση και απεγκατάσταση προγραμμάτων και στο Linux περιβάλλον. Αυτή η δυνατότητα προσφέρεται δια μέσου της επιλογής Add/Remove.. από το Applications κύριο μενού.

Γράφουμε το όνομα ή μέρος του ονόματος της εφαρμογής για την οποία ενδιαφερόμαστε στο κουτί με την ετικέτα Search και πατάμε το ENTER στο πληκτρολόγιο για να αρχίσει η διαδικασία εύρεσης του προγράμματος. Εάν δεν είμαστε σίγουροι για το τι πρόγραμμα να ψάξουμε, απλά διαλέγουμε από τα αριστερή λίστα την κατηγορία που μας ενδιαφέρει και μια σωρεία από προγράμματα που ανήκουν στην συγκεκριμένη κατηγορία θα εμφανιστούν στο αριστερό μέρος του παραθύρου. Κάνοντας κλικ σε κάποιο από τα διαθέσιμα προγράμματα, θα εμφανιστεί στο κάτω μέρος του παραθύρου μια μικρή περιγραφή για την χρησιμότητα του, όπως και το link της ιστοσελίδας μέσα από την οποία παρουσιάζεται η προσπάθεια της συγκεκριμένης προγραμματιστικής ομάδος. Τέλος για να εγκαταστήσουμε ένα πρόγραμμα, απλά τσεκάρουμε το κουτάκι δίπλα από το όνομα της εφαρμογής και πατάμε το κουμπί Apply Changes. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μπορούμε και να απεγκαταστήσουμε μια εφαρμογή. Με άλλα λόγια, απλά αφαιρούμε το τσεκ σύμβολο από την εφαρμογή, και πατάμε το κουμπί Apply Changes. Στο παρακάτω παράδειγμα φαίνεται η διαδικασία εγκατάστασης του Kompozer, μιας εφαρμογής που μας βοηθάει να δημιουργήσουμε ιστοσελίδες με πολύ απλό τρόπο.

Στο επόμενο μάθημα θα συνεχίσουμε με την εγκατάσταση και την αφαίρεση εφαρμογών από το σύστημα μας, χρησιμοποιώντας τον Synaptic Package Manager, και θα ολοκληρώσουμε με την εγκατάσταση του Tweak για Ubuntu που μας δίνει την δυνατότητα να τροποποιήσουμε την επιφάνεια εργασίας μας εύκολα και αποτελεσματικά.

Με εκτίμηση και σεβασμό

Μιχάλης Κασάπογλου

Michail-Kassapoglou@hotmail.com

http://kassapoglou.blogspot.com

Read More