FREE LESSONS

LESSON 2 – UBUNTU INSTALLATION OF MYSQL

2011-11-01T07:55:00.000-07:00

In this lesson, we will see the process of installing MySQL on Ubuntu environment. In general, using MySQL in a Linux environment is a very common combination mainly in a middle-size businesses. Both products are free, stable and with high performance rates. Before we start the installation, we need to download all the latest updates for our existing Ubuntu system. This is an easy process even for novice users. All we have to do is to go to System → Administration → Update Manager. You will need an Internet connection throughout the entire installation process.

If there are any available updates, they will appear as a list inside the Update Manager window and the Install Updates button will be activated. When the process of downloading and installing the updates is completed, you might be prompted to restart your system. Go ahead and accept this and then you are ready to install MySQL. The following figure show an up-to-date Ubuntu system.

We open a terminal window and type the following command:

sudo apt-get install mysql-server

This will trigger the installation of MySQL which will be completed in a very short period of time. Ubuntu will requires from you to type the password for the sudo user of your system.

MySQL needs to reserve some hard drive space for the installation. We type the letter “y” to agree on this and we press Enter.

On this step, Ubuntu gets out to the Internet (to the Ubuntu Repository) to get the necessary files for the installation of MySQL.

Now it is the time to set the password for the root account of MySQL. This is an account with administration privileges on the mysql service and environment. Do not confuse the root account of a user on Ubuntu with the root of MySQL.

We have to enter the password for the root account one more time for verification purposes.

During this last step we just wait for the completion of the installation.

All that is left now is to try to connect to the database and check its functionality. To connect to the database we have to type the following command:

mysql -u root -p

The mysql command declares that we want to activate a session with the mysql service. The -u switch indicates that an account with connection and user privileges will follow right away (root). Finally, the -p switch indicates that a password will be required right after we press Enter. When we are done typing the correct password for the root account, the prompt changes to “mysql>” informing us that the user has been successfully connected to the database.

All we have to do now, is to try the command “show databases;” just to verify the functionality of the database. Do not forget the semicolon at the end of the statement.

To terminate the session we type the command exit and we press Enter.

This completes the installation of the MySQL database on a Ubuntu platform.

Michail Kassapoglou

LESSON 1 – WINDOWS INSTALLATION OF MYSQL

2011-10-31T10:13:00.000-07:00

This new series of lessons explain the basic operational concepts of MySQL database – from installation all the way to basic administration. We will use the Windows platform as our main operating system. However, you are free to use any other Windows version you like, even a Linux based such as Ubuntu or Fedora. The only difference using MySQL on Windows instead of Linux operating systems is on the installation steps. After the completion of the installation, the commands and the administrative tasks are executed exactly the same way on both operating system platforms.

The first thing we need to do is to get to the official web site location of MySQL and download the latest version of the Community server edition. This is the free version of MySQL database. On the download section ( http://www.mysql.com/downloads/mysql/) you can choose the operating system on which you will be installing MySQL. In our case, we will be downloading the 32 bit version for Windows as the following figure shows.

The process of installing MySQL on Windows is relatively simple. Basically, you run the installation program and then you complete the steps of the MySQL Server Instance Configuration Wizard. To start the installation process you need to double click on the .msi file that you have just downloaded. As a final note, pay attention to the fact that you must install MySQL on Windows using an account that has administrative rights, or there will be a security problem with the installation.

When the installation process begins the first screen of the Setup Wizard will be similar to the following figure (just click on the Next button to continue to the next step):

Accept the license agreement and click on the Next button to continue the installation.

In this step, you will have to pick one of the three installation options: Typical, Complete and Custom. The typical installation includes the MySQL server and the command-line utilities. The Complete installation will install all the components in the installation package including the embedded server library, documentation, etc. Finally, the custom option will give you a complete control over the packages you want to install. By choosing the Complete option (which is our choice), you will advance to a verification screen.

We are ready to start the installation. So, just click on the Install button to initiate the process.

The following window just informs us about the benefits that we gain if we decide to subscribe to the comprehensive solution of MySQL Enterprise edition. Just click on the Next button.

We also click Next on the informative window about the MySQL Enterprise Monitor Service.

We now find ourselves on the second stage of the installation where we have the option to launch the MySQL Configuration Wizard, create a configuration file, install the MySQL service and configure security settings. Make sure that the option “Launch the MySQL Instance Configuration Wizard” is checked and click on the Finish button.

Click Next on the “Welcome to the MySQL Server Instance Configuration Wizard” window.

This window offers you two configuration options: Detailed Configuration and Standard Configuration. The Standard configuration is for new users who want to get started quickly and do not have enough experience with the MySQL database yet. The Detailed configuration will give you more control over the configuration. The purpose of this lesson is to familiarize you with all the installation options and for that reason we will follow the detailed configuration. Click on the Next button to go through with the rest of the configuration steps. In case you want to choose the Standard configuration, the MySQL Configuration Wizard will automatically configure all the options except for the Service and Security options.

Choosing the Detailed Configuration installation path, requires from you to choose one of the three available server types: Developer Machine, Server Machine, and Dedicated MySQL Server Machine. The Developer Machine is the best choice when we install MySQL on a desktop system limiting the consumption on the system resources. The Server Machine option is the proper choice when the MySQL is intended for testing or low use purposes. It is allowed to have other server application running on the same machine because the mysqld service is configured to use moderate amount of system resources. Finally, the Dedicated MySQL Server Machine option is intended for full production use. It is best not to have any other applications running on the server besides MySQL. For the purposes of this lesson, we will choose the Developer Machine option.

On this window, we need to choose one of the three available database usage types: Multifunctional, Transactional, and Non-Transactional. The Multifunctional Database option enables both the InnoDB and MyISAM storage engines. Most people use MyISAM if they need speed and InnoDB for data integrity. Even though MyISAM is faster than InnoDB in the MySQL world, InnoDB is fast compared to any other database engine. With InnoDB you get transactions, speed and data integrity. Also, InnoDB tables can be of any size even on operating systems where file size is limited to 2GB. If you choose this option server resources are used equally between the two storage engines. The Transactional Database Only option directs the majority of the storage engine resources for use by InnoDB. Do not forget that InnoDB storage engine supports transactions whereas MyISAM does not. Finally, the Non-Transactional Database Only option disables the InnoDB storage engine leaving only the MyISAM storage engine to consume the system resources. For the purposes of this lesson we will choose the Multifunctional Database.

If we want to move the InnoDB tablespace files to a different location, so you have available a larger file system partition or a RAID storage system, now is the time to do it. To change the default location for the InnoDB tablespace files, use the drop-down menu to select both a drive and directory path for the new location. For the purposes of this lesson, we will just accept the default settings.

Here, we have the option to specify the maximum number of connections at any given time to mysqld service. We will pick the first option because during the learning process of this course we will not experience any heavy load traffic.

By default TCP/IP networking is enabled. If you want to disable TCP/IP networking and force all connections to be local, uncheck the box next to the Enable TCP/IP Networking option. In our lesson, we like to keep the networking option on. Notice that the default port for TCP/IP connections is 3306. As far as the strict mode goes, we accept the default setting (option is activated). Just click on the Next button to advance on the next step.

If you want your MySQL database to support many different languages in addition to English, then our best choice is the Best Support for Multilingualism. This option configures the utf8 character set as the default server character set. This will be our choice for this series of lessons. Click Next to continue.

Both of the options on this window provide an easy way to communicate with MySQL. The first option will start the mysqld service automatically on system startup whereas the second one will be used to include the directory where all of the client and server executables are kept in the Windows PATH variable. Make sure that both of these options are checked and click on the Next button.

Even if you do not have to provide a root password in order to complete the installation, it is not the best practice as far as security goes. Set the root password by typing twice the same password word you think is the best to protect your system, on the two text boxes. Do not activate the remote access option. Click Next to continue.

You are just about ready to complete the installation. Just click on the Execute button to initiate the final step of the installation.

That's it! You are done. Click the Finish button to exit the MySQL Configuration Wizard.

Let's test the functionality of our installation. Go to Start → All Programs → MySQL Command-line Shell.

Enter the password for the root account. On the Mysql prompt type the command “SHOW DATABASES;”. This command will show you a list of all the active databases. Do not forget to type the semicolon at the end of the statement. When you are done, type exit and then press enter to exit the mysql window.

Congratulations! You have successfully completed the installation of MySQL database on a Windows platform.

Michail Kassapoglou

LESSON 7 – FLOATING POINT TYPES

2011-10-30T11:44:00.000-07:00

In today's lesson, we will remain on the primitive data types section from the oracle online tutorial (http://download.oracle.com/javase/tutorial/java/nutsandbolts/datatypes.html ).

Two of the eight primitive data types are used for storing floating-point numbers: float and double. The only difference between them is their size, with a float being 32 bits and a double being twice that size.

You declare floating-point variables in a similar way to what you've already used for integers. You can declare and initialize a variable of type double with the following statement:

double temperature= 36.80;

Floating-point literals are treated as a double value by default. A floating-point literal is any literal that contains a decimal point. If you want a floating-point literal to be treated as a float, you need to append an F to the literal. The name double refers to the fact that these numbers have twice the precision of the float type.

The following FloatTest program demonstrates using the float and double data types.

Line 7 – the 3.14159 floating-point literal is treated as a double

Line 8 – the 2.7F floating-point literal is treated as a float because it has an F appended to it.

Line 13 – Because both 15 and 4 are int values, their quotient is also an int, in this case 3. The remainder is truncated. The value of f is assigned to the int 3, so f becomes 3.0. To fix the problem use casting such as f = (float) n / d.

Line 17 – a double is being multiplied by two ints. Before multiplication occurs, the int values are promoted to doubles and the result is therefore a double.

There are also three special floating-point values to denote overflows and errors:

Positive infinity
Negative infinity
NaN (not a number)

For example, the result of dividing a positive number by 0 is positive infinity.

There are some new features that were added in Java SE 7 according to oracle (http://download.oracle.com/javase/tutorial/java/nutsandbolts/datatypes.html ). Any number of underscore characters (_) can appear anywhere between digits in a numerical literal. This feature enables you, for example, to separate groups of digits in numeric literals, which can improve the readability of your code.

For instance, if your code contains numbers with many digits, you can use an underscore character to separate digits in groups of three, similar to how you would use a punctuation mark like a comma, or a space, as a separator.
The following example shows other ways you can use the underscore in numeric literals:

long creditCardNumber = 1234_5678_9012_3456L;
long socialSecurityNumber = 999_99_9999L;
float pi =  3.14_15F;
long hexBytes = 0xFF_EC_DE_5E;
long hexWords = 0xCAFE_BABE;
long maxLong = 0x7fff_ffff_ffff_ffffL;
byte nybbles = 0b0010_0101;
long bytes = 0b11010010_01101001_10010100_10010010;

You can place underscores only between digits; you cannot place underscores in the following places:

At the beginning or end of a number
Adjacent to a decimal point in a floating point literal
Prior to an For L suffix
In positions where a string of digits is expected

The following examples demonstrate valid and invalid underscore placements (which are highlighted) in numeric literals:

float pi1 = 3_.1415F;      // Invalid; cannot put underscores adjacent to a decimal point
float pi2 = 3._1415F;      // Invalid; cannot put underscores adjacent to a decimal point
long socialSecurityNumber1 = 999_99_9999_L;         // Invalid; cannot put underscores prior to an L suffix

int x1 = _52;              // This is an identifier, not a numeric literal
int x2 = 5_2;              // OK (decimal literal)
int x3 = 52_;              // Invalid; cannot put underscores at the end of a literal
int x4 = 5_______2;        // OK (decimal literal)

int x5 = 0_x52;            // Invalid; cannot put underscores in the 0x radix prefix
int x6 = 0x_52;            // Invalid; cannot put underscores at the beginning of a number
int x7 = 0x5_2;            // OK (hexadecimal literal)
int x8 = 0x52_;            // Invalid; cannot put underscores at the end of a number

Michail Kassapoglou

LESSON 6 – INTEGER TYPES

2011-10-30T06:08:00.000-07:00

Java has eight data types that are built into the language. These eight data types, often referred to as the primitive types, are the building blocks from which classes are written. We will be based our lesson on the Oracle's online tutorial on primitive types (http://download.oracle.com/javase/tutorial/java/nutsandbolts/datatypes.html ). In today's lesson we will be discussing the integer types only.

Let's take a quick look on the integer data types, the number of bits they consume in storage, and then range of values that can stored in each type.

Under Java, the ranges of the integer types do not depend on the machine on which you will be running the Java code. This alleviates a major pain for the programmer who wants to move software from one platform to another, or even between operating systems on the same platform.

There are four types of variables that you can use to store integer data. All of these are signed. That is, they can store both negative and positive values. The four integer types differ in the range of values they can store, so the choice of type for a variable depends on the range of data values you are likely to need.

Let's go back and talk about variables now and complete their definition. Variables are used to store data. In Java, a variable needs to declared. Declaring a variable involves two steps: giving the variable name and stating what type of data is to be stored in the variable. For example, the following statements are variable declarations:

int x;

long salary;

The term variable is used because the data stored in a variable can vary. In other words, you can change the value of a variable. In Java, you use the assignment operator = to assign a variable to a particular value. For example, the following statements declare an integer x and assign it the value 12.

int x;

x=12;

You can also declare and assign a variable at the same time, such as:

int x = 12;

Any integer literal that you specify as a sequence of decimal digits is of type int by default. If you want to define an integer literal of type long, you need to append an L to the value such as 124587L. You can also use a lowercase letter l, but do not because it is too easily confused with the digit 1. Be careful, an integer literal without a suffix L is considered to be an int. Therefore, the following will generate a compile error because 9988776655 is larger than the capacity for an int:

long x = 9988776655;

To correct the problem, and an L at the end of the number like this:

long x = 9988776655L;

Note that if you try to use a variable in a calculation that has not had a value assigned to it, your program will not compile. So get into the habit of always initializing your variables when you declare them. You can declare a variable just about anywhere in your program, but you must declare each variable before you it in a calculation. As a last note, you must not assign a value that exceeds the capacity of a variable. For instance, the highest number of a byte is 127. Therefore, the following code generates a compiler error because 500 is too big for a byte

byte x = 500;

Let's see now a complete program called IntegerTest that demonstrates using the integral types.

Line 8 – We assign the number 250 to the integer variable x.

Line 9 – We display the current value that variable x holds in memory.

Line 11- We can declare more than one variable at a time as long as the variables are the same data types.

Line 14 – Java performs integer arithmetic at the int level, so b+c returns an int. This means that the sum must be cast to a short before assigning it to the value to a because a is a short. The cast operator consists of placing the data type that the value is being cast to in parentheses. In this example, (b+c) was being cast to an int, so int was placed in parentheses right before (b+c).

Line 17 – The variable y is declared as a long and assigned to an integer literal that is larger than 32 bits. The literal is appended with an L to denote it as a long. This line of code would not compile if the L were omitted.

Line 21 – y is a long and x is an int. These two variables are different data types, but no cast operator is used. This is because an int is assumed of fitting into a long without any loss of data. When y is assigned to x, the value of x is simply promoted to a long and stored in y.

Line 23 – Assigning the byte s to the short c requires a cast operator. The short c is 16 bits and s is only 8, so there is a possible loss of data. Without the cast operator, the assignment will not compile.

For general-purpose programming, the decimal system is likely to be the only number system you'll ever use. However, if you need to use another number system, the following example show the correct syntax. The prefix 0x indicates hexadecimal and 0b indicates binary:

int decVal = 26; //The number 26, in decimal

int hexVal = 0x1a; //The number 26, in hexadecimal

int binVal = 0b11010; //The number 26, in binary

Integral literals can be expressed by these number systems:

Decimal: Base 10, whose digits consists of the numbers 0 through 9; this is the number system you use every day
Hexadecimal: Base 16, whose digits consist of the numbers 0 through 9 and the letters A through F
Binary: Base 2, whose digits consists of the numbers 0 and 1. You can create binary literals in Java SE 7 and later

Michail Kassapoglou

LESSON 5 – NAMING YOUR VARIABLES

2011-10-29T11:04:00.000-07:00

From today's lesson, we will use the online tutorial from Oracle (http://download.oracle.com/javase/tutorial/java/nutsandbolts/variables.html ) as our guide of our theory. We will expand on this theory, we will explain the source code line by line, and we will add even more examples for your understanding.

A variable reserves a portion of memory in your system to store information about your java program. In order for us to be able to handle the variable (and as a result its corresponding value inside system's memory), we have to name each variable we are using. By naming the variable we are able to assign values to them and do calculations without worrying about memory management.

Each named piece of memory that you define in your program (in other words for every variable you define) is able to store data only of one particular type. If you define a variable to store integers, for example, then you can not assign any other kind of number to this variable besides integers. Since the type of data that each variable can store is fixed, the compiler can verify that each variable you define in your program is not used in a manner or a context that is inappropriate to its type. The values that we assign to each variable are called literals. So, before you can use a variable you must specify its name and type in a declaration statement.

The name that you choose for a variable is called an identifier. Identifiers are those words in your Java code that you choose. For example, in the previous lesson you wrote a program inside a class named SimpleDemo. The name SimpleDemo is an identifier.

In Java, you will need to identify many elements in your code, including class names, methods, fields, variables, and package names. The names you choose are called identifiers and must adhere to the following rules:

An identifier cannot be a keyword or true, false, or null
An identifier can consist of letters, digits 0-9, the underscore, or the dollar sign
An identifier must start with a letter, an underscore, or a dollar sign

I want to mention one more time that Java is a case-sensitive programing language which means that FreeLessons and freelessons are not the same. Also, you can not include blanks in the middle of a name. If you want to give emphasis on two separate words then use the underscore symbol between them such as Free_Lessons. The documentation of Oracle (http://download.oracle.com/javase/tutorial/java/nutsandbolts/variables.html ) also mentions that a variable's name can have unlimited-length sequence of Unicode letters and digits.

I have mentioned earlier that a variable can not have use the same name as the name of a keyword. The keywords of a programming language are the words that define the language, have special meaning to the compiler, and cannot be used as identifiers. The following table displays all the Java keywords.

The keywords const and goto cannot be used in Java. They were added to the list of keywords so they would generate compiler errors for developers who were converting C and C++ code over to Java. There are three more reserved words in Java: true, false, and null. Technically, they are literal values and not keywords. However, they cannot be used as identifiers, and they have a specific meaning to the Java compiler.

As a last advice, just to follow oracle's suggestions, if the name of a variable consists of only one word, spell that word in all lowercase letters. If it consists of more than one word, capitalize the first letter of each subsequent word.

Next time we will discuss the eight primitive types that give us the ability to declare a variable to the type of literal that will be accepted as a correct value.

Michail Kassapoglou

LESSON 4 – LANGUAGE FUNDAMENTALS

2011-10-29T06:55:00.000-07:00

On this lesson we will take a closer look on the simple program that we wrote on the previous lesson. If you do not have the SimpleDemo project available, please follow the procedure on Lesson 3 to create it again. The code of the program looks like this:

public class SimpleDemo {

public static void main(String [ ]args){

System.out.print("Free Lessons Rocks!!");

}

Let's not forget the most important rule about Java – that is a case-sensitive language. If you make any mistakes in capitalization the program will not run. Now let's look at this source code line by line.

public class SimpleDemo {

The keyword public is called an access modifier. An access modifier controls the level of access other elements of a program have to this code.

They keyword class defines the beginning of a class followed by the name class. Everything in a Java program must be inside a class. That is the reason that Java is build from the beginning to be a pure Object-Oriented programing language. The name for the class can begin with a letter, and after that, it can have any combination of letters and digits. Finally, you can not use a Java reserved word for a class name. We will talk more about reserved words when we discuss variables. You do not have to worry about making the file name the same as the name of the public class because NetBeans is taking care of that. The opening brace ( { ) marks the beginning of the class. In Java, the code for any class or method must be started by an opening brace { and ended by a closing brace }.

public static void main(String [ ]args){

Every Java application contains a class that defines a method called main( ). This method is executed first in an application. The simplest possible Java application program consists of one class containing just the method main( ). The main( ) method has a particular fixed form and you will fully understand the meaning of the entire source when we discuss about objects and arrays. For now, it is enough to know that the word public indicates that the main( ) method is globally accessible from everywhere within the project, the word static ensures that the main( ) method is accessible even though no objects of the class exist and the word void indicates that the method does not return a value back to the program. Inside the parenthesis the String []args indicates an array that accepts String values mostly when we run a Java Program from the command line. The main point here to keep in your mind is that the main( ) method will execute all the source code that we write inside its braces.

System.out.print("Free Lessons Rocks!!");

System is a class that contains objects that encapsulate the standard I/O devices for your system. In other words, the keyboard for command-line input and the command-line output to the display. It is contained in the package java.lang, so it is always accessible just by using the simple class name System.

The static object out represents the standard output stream – the command-line on your display screen – and is a data member of the class System. The out is static because it exists even though there are no objects of type System.

Finally, the object out calls the println( ) method that outputs the text string that appears between the parentheses to your display. This is the usual way how a method can be called by an object – by using the object name followed by the method name with a period separating them. But this will be more clear when we discuss about classes and objects.

One last thing worth mentioning is the ability to add comments to your program. Comments in Java do not show up in the executable program. The most common method is a //. You can use this for a comment that will run from the // to the end of the line. Or you can you the /* and */ comment delimiters that let you block off a longer comment.

Michail Kassapoglou

LESSON 3 – OUR FIRST JAVA PROGRAM USING NETBEANS

2011-10-28T06:54:00.000-07:00

In today's lesson, we will create a simple but complete java program using the graphical environment of NetBeans. In order to start the NetBeans IDE, double click on the blue cube icon on your desktop. The picture below shows how the NetBeans environment looks like right after the end of its installation and without any applications created yet.

The NetBeans environment requires every java program, even the most simple one, to start with the creation of a project which includes all the files associated with the functionality of the application. After a successful build and execution of the application, a file with the name of the application and a .jar extension will be created. The jar file is the executable final product. There are no .exe extensions when we create Java applications. For the practical part of our lesson, we will create a new project with the name SimpleDemo by clicking on the File menu and then on the New Project option. On the new window that appears select Java under the Categories and Java Application under the Projects and then click on the next button.

Because this is our first application ever, NetBeans takes few seconds to activate the necessary libraries to support the project. This is one time process and you will never see it happening again. On the next window, we need to give a name to the project (SimpleDemo) and accept or change the directory where the project files will be located. Make sure you clear the options “Create Main Class” and “Set as Main Project”. These are excellent features to use when you know enough about Java. At this point we will be creating everything from scratch without getting any help from templates provided by the NetBeans. In that way, we will obtain a better understanding of the theory behind of every single line of code we write. When you have completed these steps, click on the Finish button to complete the creation of the project.

After the creation of our project, the next step is to create a package which will contain our .java files. Packages classify and group . java files together for easy troubleshooting and access permissions. Something similar to creating folders on your Windows desktop to organize your files and assigning access permissions to users. Practically, the creation of a package corresponds to a creation of a folder under the NetBeans directory. To create a package, right click on the Source Packages folder, then choose new and then Java Package.

All we have to do now is to name the package. The name of the package has nothing to do with the ability of the project to run, so it can be anything you like. It can be different from the project name as well. However, it is thoughtful to give a name to the package that describes the kind of classes that are included in it. Let's name our package SimpleDemo.

You should repeat this process every time you build a new application in java. The last step we have to complete is to create an empty class file which will contain our code. We right click on the SimpleDemo package, we choose New and then Java Class. On the New Java Class window, name the class SimpleDemo and click the button Finish.

Some simple but necessary lines of code appear on your screen. NetBeans prepares the environment for the programmer by creating an empty class, naming the .java file with the same name as the class, and defines the class on the correct package. On this lesson we will not explain the code, but we will just write a simple code and show how to execute a java program. Type the following code inside the java class and click the Save All Files icon to save your code.

Before we run our project, we must be able to see the output message of our program on the screen or even debugging messages from the Java compiler. So it is necessary to go to the Window menu, to pick Output and then again Output as it is shown below. When you done, the Output pane will be showing at the bottom of your screen.

Right click on the SimpleDemo project icon and choose Run from the menu. If you see a new window asking which one is the executable class (the class that contains the main method) just accept the default setting. You should be able to see the result on the output pane.

When we were installing NetBeans, we have accepted the default settings including the place where the NetBean projects will be saved. That location was the My Documents folder on a Windows System. Inside the NetBeans Project folder we will find another folder with the name of our application. If you double click on it, you will see the structure that NetBeans uses to organize its files. The folder name src has the .java files whereas the build folder contains the .class files.

This completes the steps you need to run any kind of Java Standard Edition application using NetBeans. From next time, we will start explaining the java theory and analyzing every single line of code of our java programs.

Michail Kassapoglou

LESSON 2 – INSTALLATION OF NETBEANS

2011-10-26T10:11:00.000-07:00

NetBeans is an Integrated Development Environment (IDE) and platform and supports several programming languages either by build-in support or by installing additional plugins. As a Java IDE, NetBeans has built-in support for Java SE (Standard Edition) applications, Java ME (Micro Edition) and Java EE (Enterprise Edition) applications. During our lessons, we will be focusing on the Java SE development capabilities of NetBeans, and how to take advantage of NetBeans features to help us develop Java SE applications more efficiently.

NetBeans can be obtained by downloading the latest version from http://netbeans.org/downloads/index.html. NetBeans download includes different NetBeans bundles that provide different levels of functionality. Click on the right most download button to download NetBeans with all available bundles. The NetBeans download page should detect the operating system being used to access it, and the appropriate platform should be selected by default.

To install NetBeans on Windows platforms, simply navigate to the folder where NetBeans was downloaded and double-click on the executable file. Click Next to accept the default settings and to continue to the next screen.

Check the “I accept the terms in the license agreement” box and click on the Next button.

JUnit is an open source framework designed for the purpose of writing and running tests in the Java programming language. JUnit has a graphical user interface making it possible to write and test source code quickly and easily. JUnit allows the developer to incrementally build test suites to measure progress and detect unintended side effects. At this point of the installation, you have the choice to install Junit or just to skip its installation for now. However, you have the option through the available plugins to install it later at any time. I think is a great tool to play with when you start getting comfortable with java. So click on “I accept the terms in the license agreement, Install JUnit” option and click on the Next button.

At this point the installer will prompt us for a NetBeans installation directory and for a JDK to use with NetBeans. We accept the default settings and we click on the Next button.

The installer will not prompt us for an installation directory for the GlassFish application server. We accept the default setting and we click on the Next button.

At this point the installer will display a summary of our choices. After reviewing the summary, we need to click on the button labeled Install to begin the installation.

At this point the installation will begin. The installer displays a progress bar indicating how far along in the installation it is.

After NetBeans and all related components have been installed, the installer indicates a successful installation, giving us the option to contribute anonymous usage data. It is up to you if you want to choose this option or not. Click the Finish button to exit the installer.

The installer places a NetBeans icon on the desktop that looks like a blue cube. Double-click on the icon to start NetBeans. Once NetBeans starts, we should see a page with links to demos, tutorials, sample projects, etc.

This completes the installation of NetBeans. Next time, we will create our first Java application using NetBeans.

Michail Kassapoglou

Michail.Kassapoglou@free-lessons.org
http://www.free-lessons.org

LESSON 1 - INTRODUCTION TO JAVA

2011-10-26T07:37:00.000-07:00

Java is an innovative programming language that has become the language of choice for programs that need to run on a variety of different computer systems. It is an object-oriented programming language that manages to avoid many of the difficulties and complications that are inherent in some other object-oriented languages, making it easy to learn and very straight-forward to use.

A Java program can be written once and then run on many different devices. Your programs will run just as well on a PC running any supported version of Microsoft Windows as it will on Linux. This is possible because a Java program does not execute directly on your computer. To be more specific, the compiled java code, which is referred to as bytecode, is well defined and looks the same no matter what type of device you are targeting. This is because in Java, the platform you target is a Java Virtual Machine, or JVM for short. You do not write Java programs for Windows or Unix but you write programs to run on a JVM. The main point here is that if you want your java program to run on a Windows operating system, you need a JVM for Windows and if you want your java program to run on Unix operatic system you need a JVM for Unix. The end result of all this process is that when you run a Java program, you are really running a JVM and the JVM is interpreting your Java code.

Based on the preceding short explanation, we can expand a little bit more on the JVM theory. The Java Platform consists of two elements – a software implementation of a hypothetical computer called the Java Virtual Machine (JVM) and the Java Application Programming Interface (API). The following picture is taken from the oracle java site (http://download.oracle.com/javase/tutorial/getStarted/intro/definition.html).

According to the online documentation on the Oracle's site (http://download.oracle.com/javase/tutorial/getStarted/intro/definition.html ) an API is a large collection of ready-made software components that provides the facilities you need to write a full interactive application in Java. It is grouped into libraries of related classes and interfaces; these libraries are known as packages. But, what is the JVM and how does it work?

For one more time we have to refer to the official site of Oracle to get a complete answer about the JVM (http://download.oracle.com/javase/tutorial/getStarted/intro/definition.html ). According to the online documentation, in the Java programming language, all source code is first written in plain text files ending with the .java extension. Those source files are then compiled into .class files by the javac compiler. A .class file does not contain code that is native to your processor; it instead contains bytecodes – the machine language of the Java Virtual Machine (Java VM). The java launcher tool then runs your application with an instance of the Java Virtual Machine. The following picture is taken from the Oracle web site (http://download.oracle.com/javase/tutorial/getStarted/intro/definition.html ).

But what is practically the JVM? How can I install it? The JVM is a virtual environment that is operational when we download and install the JRE (Java Runtime Environment) from the Oracle site. We have to download the appropriate JRE for our operating system (Windows , Linux, etc). When we do that then we will be able to only run java applications on our system. In order to be able to develop applications as well, we need to download the JDK (Java Development Kit) that is our major development tool and it also includes the JRE for running and testing our applications. Now that you are aware of the Java technology let's review one more time the process:

We download the JDK development tool for writing our java applications
JDK includes the JRE so we can run our application as well
When we compile the .java file (using the command javac), a second file .class will be created. This new file contains the compiled version of our program and it is runnable.
If we want to run our finished application to a different client computer system, then we have to install first the appropriate JRE on that system and then run the .class file.

The following picture is taken from the Oracle java site (http://download.oracle.com/javase/tutorial/getStarted/intro/definition.html ).

The first step we have to take in order to be able to follow along with this course is to download the latest JDK from the Oracle java site (http://www.oracle.com/technetwork/java/javase/downloads/jdk-7u1-download-513651.html). I will be running Java in a Windows System, so I will be downloading the Windows version of JDK.

When the download process is complete, double click on the JDK .exe file to initiate the installation process. Just click the NEXT button and accept all the default settings till the installation process is done.

After you are done installing the JDK, you need to carry out one additional step: Add the jdk/bin directory to the execution path, the list of directories that the operating system traverses to locate executable files. If you have Windows XP then you click on the Start button then choose Control Panel, switch to the Classic View, and select the System icon. If you have Windows 7 then you need to select Advanced System Settings.

In the system properties dialog, click the Advanced tab, then click on the Environment button. Find a variable named Path. Click the Edit button. Add the jdk\bin directory to the beginning of the path, using a semicolon to separate the new entry:

C:\Program Files\Java\jdk1.7.0_01\bin;

You need to restart your computer in order for the changes to take effect.

Let's write a simple java program using the Windows notepad program. It does not matter if you do not understand the code at this point. We just want to understand how to run a java program through the command line. Write the following program and then save it using the same name as the name of the class (FreeLessons) adding the extension .java at the end of the file (FreeLessons.java). I will save this file on my C:\ drive in a folder named java.

Before, we compile the program, let's check if Java has been installed correctly on our system by typing the command java -version. You should see something similar to the following picture.

Now, change the directory to the folder where you have saved the FreeLessons.java file and run the javac command to compile the program followed by the complete name of the file. Keep in mind that Java is case sensitive, even though Windows are not. You need to type in the name of the class using proper case.

The javac tool compiles Java classes into bytecode. If the compiler is successful, no message will be displayed and the command prompt will come back. You should see now a new file: FreeLessons.class. This is the bytecode file generated from the compiler. All bytecode appears in .class files. The extension is appropriate because within that .class file is the bytecode describing a single class.

After you have successfully compiled FreeLessons.java and created the FreeLessons.class file, you can now run the program using the java tool. The java tool requires the name of the bytecode file that you want to execute. You do not use the .class extension when running Java programs with the java tools. The JVM only interprets bytecode in .class files, so the .class extension is not needed. An error occurs if you include the extension.

Congratulations! You have just compiled and run your first Java program. What happened? The javac program is the Java compiler. It compiles the FreeLessons.java into the file FreeLessons.class. The java program launches the Java virtual machine. It executes the bytecodes that the compiler placed in the class file.

Next time, we will see how to compile a program with NetBeans, an integrated development environment.

Michail Kassapoglou

WINDOWS XP - Lesson 5

2011-06-22T01:00:00.000-07:00

Το κουμπί START (βρίσκεται κάτω και αριστερά στην οθόνη σας) είναι το σημείο εκκίνησης για οποιαδήποτε ενέργεια θέλουμε να πραγματοποιήσουμε στον υπολογιστή μας – από την απεγκατάσταση ενός προγράμματος μέχρι την ανάγνωση του ηλεκτρονικού μας ταχυδρομείου (email). Ο σημαντικός ρόλος που έχει στην οργάνωση των μενού στα Windows XP είχε σαν αποτέλεσμα να του προστεθούν μεμονωμένες ιδιότητες και ρυθμίσεις για την καλύτερη διαχείρισή του. Στο σημερινό μάθημα θα δούμε τις ρυθμίσεις και τις ιδιότητες του START και πως αυτές επηρεάζουν την αποδοτικότητα του μέσου χρήστη των Windows XP.

Όταν ολοκληρωθεί η εγκατάσταση των Windows XP, το να κάνουμε αριστερό κλικ με το ποντίκι μας στο κουμπί START είναι το επόμενο λογικό βήμα μιας και δεν υπάρχει καμία άλλη ορατή διαθέσιμη επιλογή στην επιφάνεια εργασίας. Αφού το επιλέξουμε, θα εμφανιστεί η πιο κάτω οργανωμένη λίστα προγραμμάτων που αντιπροσωπεύουν τις διαθέσιμες υπηρεσίες που προσφέρει ο συγκεκριμένος υπολογιστής.

Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά τις πληροφορίες που μας προσφέρονται και πως αυτές οργανώνονται μέσα στο παραλληλόγραμμο πλαίσιο. Σαν πρώτη παρατήρηση, βλέπουμε στην πάνω αριστερά περιοχή (κάθε περιοχή χωρίζεται από την επόμενη με μια οριζόντια γραμμή) δύο εικονίδια – το εικονίδιο του Internet Explorer με το οποίο μπορούμε να δούμε ιστοσελίδες στο διαδίκτυο και εκείνο του E-mail με το οποίο, αφού γίνουν οι κατάλληλες ρυθμίσεις, μπορούμε να διαβάσουμε το ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο. Τα δύο αυτά εικονίδια αντιπροσωπεύουν (σαν προκαθορισμένη ρύθμιση) τα προγράμματα που χρησιμοποιεί ο χρήστης πιο συχνά στην καθημερινή του εργασία με τον υπολογιστή. Αυτή την μικρή λίστα λογικό είναι να θελήσουμε να την αλλάξουμε εφόσον εγκαταστήσουμε και δικά μας προγράμματα. Οπότε ο σκοπός που έχει αυτή η μικρή περιοχή είναι να μας δίνει μια γρήγορη πρόσβαση σε κάποια προγράμματα που χρησιμοποιούμε πολύ συχνά. Εδώ όμως υπάρχουν δύο μικρές λεπτομέρειες που μας περιορίζουν:

· Η μικρή αυτή λίστα δεν αναβαθμίζεται αυτόματα. Αν θελήσουμε να αναβαθμίσουμε την λίστα και να καταχωρήσουμε ένα καινούργιο πρόγραμμα, θα πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας. Αργότερα στο σημερινό μάθημα θα δούμε πως να προσθέσουμε περισσότερα από δύο προγράμματα μόνιμα στη λίστα.

Η λίστα αναφέρεται μόνο σε προγράμματα που ανήκουν στην κατηγορία των web browsers (όπως Mozilla, Chrome, Explorer κτλ) και την κατηγορία των email clients (όπως Outlook Express, Outlook, Thunderbird κτλ). Τα βήματα για να προσθέσουμε και άλλου είδους προγράμματα θα τα δούμε στην συνέχεια του μαθήματος.

Αν θελήσουμε να αλλάξουμε τα προγράμματα με δύο άλλα που καλύπτουν καλύτερα τις ανάγκες μας τότε δεν έχουμε παρά να ακολουθήσουμε τα πιο κάτω βήματα:

1. Κάνουμε δεξί κλικ επάνω στο start κουμπί και από το εμφανιζόμενο μενού επιλέγουμε properties.

2. Δίπλα από το Start Menu, πατάμε το κουμπί Customize..

3. Από το εμφανιζόμενο παράθυρο, επιλέγουμε τα επιθυμητά προγράμματα από τις λίστες Internet και E-mail. Για να εμφανιστεί ένα καινούργιο πρόγραμμα σε μια από αυτές τις λίστες, πρέπει επίσημα να έχει αναγνωριστεί ότι εξυπηρετεί έναν τουλάχιστον από τους δύο αυτούς σκοπούς. Ένα πρόγραμμα που συνήθως εμφανίζεται μετά την εγκατάστασή του είναι ο Mozilla. Για να δείξουμε όμως το πώς μια αλλαγή επηρεάζει την λίστα μας, δεν θα εγκαταστήσουμε νέο πρόγραμμα ακόμα, αλλά θα επιλέξουμε ένα από την ήδη υπάρχων λίστα και πιο συγκεκριμένα το Hotmail.

Επίσης, μπορούμε να αλλάξουμε την σειρά εμφάνισης των εικονιδίων. Αρκεί να κάνουμε κλικ επάνω στο εικονίδιο που μας ενδιαφέρει και χωρίς να αφήσουμε το κουμπί από το ποντίκι μας να μεταφέρουμε το εικονίδιο στην επιθυμητή θέση όπως δείχνει η πιο κάτω εικόνα.

Ακριβώς από κάτω από την περιοχή για την οποία μόλις μιλήσαμε υπάρχει μια άλλη ομάδα εικονιδίων τα οποία ανήκουν στην κατηγορία εκείνων των προγραμμάτων που έχουν χρησιμοποιηθεί πιο πρόσφατα. Η λίστα αυτή είναι δυναμική και όσο πιο πολλές φορές χρησιμοποιούμε ένα πρόγραμμα, τόσο πιο συχνά θα το βλέπουμε να εμφανίζεται σε αυτή την λίστα. Η μόνη επέμβαση που μπορούμε να κάνουμε εδώ είναι να ορίσουμε τον αριθμό των εικονιδίων (και κατά συνέπεια των προγραμμάτων) που θα εμφανίζονται σε αυτή την λίστα.

Κάνουμε λοιπόν δεξί κλικ με το ποντίκι μας επάνω στο start κουμπί και επιλέγουμε properties από το εμφανιζόμενο μενού. Στην συνέχεια επιλέγουμε Customize... για να βρεθούμε στο ίδιο παράθυρο όπως και προηγουμένως μόνο που αυτή την φορά θα μας απασχολήσει η περιοχή με το όνομα Programs. Ο εμφανιζόμενος αριθμός είναι ο αριθμός των εικονιδίων που θα εμφανίζεται στο start menu και τον οποίο μπορούμε να αλλάξουμε. Το κουμπί Clear List καθαρίζει την τρέχων εμφανιζόμενη λίστα η οποία θα γεμίσει πάλι όπως θα ανοίγουμε καινούργια προγράμματα προς χρήση. Πριν φύγουμε από αυτό το παράθυρο επιλογών, παρατηρήστε ότι έχουμε την δυνατότητα να αυξήσουμε (ή να μειώσουμε το μέγεθος των εικονιδίων).

Προχωρώντας την ανάλυσή μας στην δεξιά πλευρά, η πρώτη ομάδα εικονιδίων (δεξιά και πάνω) είναι εκείνη η οποία μας δίνει πρόσβαση κατά πρώτο λόγο στο σκληρό ή σκληρούς δίσκους του υπολογιστή μας (My Computer) και κατά δεύτερο λόγο σε φακέλους στους οποίους ο χρήστης μπορεί να αποθηκεύσει και να κατηγοριοποιήσει τα δεδομένα του όπως να βάλει τις φωτογραφίες στο φάκελο My Pictures και τα αρχεία του στο φάκελο My Documents.

Ο τρόπος εμφάνισης αυτών των εικονιδίων τροποποιείται εάν αλλάξουμε τις ρυθμίσεις τους από τα properties του start κουμπιού.

Ας κάνουμε ένα παράδειγμα αλλάζοντας τον τρόπο εμφάνισης του εικονιδίου Control Panel. Η αρχική ρύθμιση είναι το Display as a link δηλαδή κάθε φορά που επιλέγουμε αυτό το εικονίδιο με το ποντίκι να μας ανοίγει καινούργιο παράθυρο για να δούμε τα περιεχόμενα του. Αλλάζοντας αυτή την ρύθμιση στο Display as a menu τότε χωρίς να ανοίγεται καινούργιο παράθυρο θα εμφανίζονται οι υποκατηγορίες του όπως δείχνει και το πιο κάτω παράδειγμα.

Ας δείξουμε όμως μια ακόμα δυνατότητα που έχουμε για να μειώσουμε τον χρόνο πρόσβασης σε μια εφαρμογή που χρησιμοποιούμε είτε συχνά είτε καθημερινά. Σαν πρώτο βήμα, έκανα εγκατάσταση τον browser Mozilla έτσι ώστε να υπάρχει ένα καινούργιο πρόγραμμα στον υπολογιστή εκτός από τα αυτά που αποκτήσαμε με την εγκατάσταση του προγράμματος. Η πρώτη παρατήρηση που έχουμε να κάνουμε είναι ότι τοποθέτησε τον εαυτό μου στην μόνιμη περιοχή εμφάνισης εφαρμογών.

Σε περίπτωση που θέλουμε να έχουμε και την επιλογή του Internet Explorer, μπορούμε να πάμε στο start μετά στο All Programs και αφού βρούμε το εικονίδιο του Internet Explorer να κάνουμε δεξί κλικ με το ποντίκι μας επάνω του. Από το εμφανιζόμενο μενού, επιλέγουμε Pin to Start Menu.

Μπορούμε να ακολουθήσουμε την ίδια ακριβώς διαδικασία για οποιοδήποτε πρόγραμμα που έχουμε εγκαταστήσει στον υπολογιστή μας. Εάν θέλουμε να κάνουμε την ακριβώς αντίθετη κίνηση (δηλαδή να αφαιρέσουμε ένα πρόγραμμα από την λίστα) τότε δεν έχουμε παρά να κάνουμε δεξί κλικ επάνω στο εικονίδιο και από το εμφανιζόμενο μενού να επιλέξουμε Unpin from Start Menu.

Μιχάλης Κασάπογλου

WINDOWS SERVER 2008 Lesson 3 - Creating Users

2011-06-10T00:12:00.000-07:00

Στο σημερινό μάθημα θα μιλήσουμε για την δημιουργία λογαριασμού χρήστη στο Active Directory. Επίσης θα αναφερθούμε στις ιδιότητες της καρτέλας του χρήστη (αφού δημιουργήσουμε τον λογαριασμό) και τι πρέπει να προσέξουμε για να εξασφαλίσουμε την ασφάλεια τόσου του λογαριασμού όσο και του δικτύου μας. Ο λογαριασμός που θα δημιουργήσουμε θα επιτρέψει στον χρήστη να συνδεθεί για μέσω του υπολογιστή του στο δίκτυο και να αποκτήσει πρόσβαση σε χρήσιμους πόρους.

Για να μπορέσει να ενωθεί ο χρήστης στο domain το οποίο επιθυμεί, θα πρέπει να προϋπάρχει ένας λογαριασμός χρήστη (user account) που θα του επιτρέπει την πρόσβαση. Επίσης στον λογαριασμό αυτό, εκτός από δικαιώματα σύνδεσης, θα δοθούν και δικαιώματα πρόσβασης σε αρχεία, φακέλλους, εκτυπωτές κτλ. Για να δημιουργήσουμε ένα απλό λογαριασμό χρήστη πηγαίνουμε Start → All Programs → Administrative Tools → Active Directory Users and Computers.

Μπαίνοντας μέσα στην κονσόλα του Active Directory Users and Computers και αφού πατήσουμε το (+) σύμβολο δίπλα από το domain FREELESSONS.ORG, θα δούμε ότι οι υπολογιστές και οι χρήστες που ανήκουν στο συγκεκριμένο domain έχουν οργανωθεί από το σύστημα σε φακέλλους που ονομάζονται Organizational Units (για αυτά θα μιλήσουμε σε μελλοντικά μαθήματα). Ένα από αυτά τα Organizational Units (ή OU όπως συνηθίζουμε να τα αποκαλούμε) ονομάζεται USERS. Εάν κάνουμε μια φορά κλικ επάνω στο OU Users από την δεξιά πλευρά θα μας εμφανιστούν όλοι οι προκαθορισμένοι από το σύστημα χρήστες που ήδη υπάρχουν και τα γκρουπ στα οποία μπορώ να τους κάνω μέλος για να μπορέσουν να αποκτήσουν περισσότερα δικαιώματα. Τα εικονίδια που αντιπροσωπεύουν χρήστες έχουν έναν χαρακτήρα ενώ εκείνα που αντιπροσωπεύουν γκρουπ έχουν δύο.

Για να δημιουργήσουμε έναν χρήστη δεν έχουμε παρά να κάνουμε δεξί κλικ επάνω στο OU μέσα στο οποίο μας ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε τον χρήστη και από το εμφανιζόμενο μενού να επιλέξουμε New → User. Τα OU για τώρα απλά σκεφτείτε ότι είναι φάκελλοι που μας βοηθάνε να οργανώσουμε τους χρήστες μας κάτι ανάλογο των φακέλλων (folders) στην επιφάνεια εργασίας μέσα στα οποία οργανώνουμε τα αρχεία μας. Αυτό σημαίνει ότι μπορώ να μετακινήσω τον χρήστη σε οποιοδήποτε OU αργότερα εάν το θελήσω.

Το εμφανιζόμενο παράθυρο μας ζητάει να εισάγουμε ορισμένες πληροφορίες για τον λογαριασμό του χρήστη. Το απαραίτητο στοιχείο είναι το όνομα του λογαριασμού (User logon name) όπως θα καταγραφεί στο active directory και το οποίο θα χρησιμοποιήσει ο χρήστης για να ενωθεί στο δίκτυο.

Τα υπόλοιπα στοιχεία είναι προαιρετικά αλλά τα θεωρώ αναγκαία όμως γιατί είναι πολύ εύκολο αργότερα να βρούμε τον λογαριασμό του χρήστη και να κάνουμε αλλαγές. Καλό είναι επίσης να υιοθετήσετε έναν σταθερό τρόπο για την δημιουργία των ονομάτων των λογαριασμών – π.χ. το μικρό όνομα του χρήστη και το πρώτο γράμμα από το επίθετο. Αφού συμπληρώσουμε τα στοιχεία σε αυτό το παράθυρο πατάμε το κουμπί NEXT για να μεταφερθούμε στις επόμενες επιλογές.

Σε αυτό το παράθυρο εισάγουμε τον κωδικό πρόσβασης με τον οποίο θα συνδεθεί ο χρήστης. Γράφουμε τον κωδικό δύο φορές για να επιβεβαιώσουμε ότι δεν έχει γίνει κάποιο λάθος στους χαρακτήρες. Στο ίδιο παράθυρο υπάρχουν επίσης τέσσερα κουτάκια που είναι προαιρετικές επιλογές.

User must change password at next logon: Ενεργοποιούμε αυτή την επιλογή εάν θέλουμε να δώσουμε στον χρήστη το δικαίωμα, την πρώτη φορά που θα συνδεθεί, να αλλάξει τον κωδικό πρόσβασης. Στο δικό μας παράδειγμα δεν θέλουμε να είναι ενεργοποιημένη αυτή η επιλογή.

User cannot change password: Χρησιμοποιούμε αυτή την επιλογή όταν έχουμε πολλούς χρήστες που συνδέονται στο δίκτυο με τον ίδιο λογαριασμό και δεν θέλουμε να αλλάξει ο κωδικός πρόσβασης. Μια άλλη χρήση αυτής της επιλογής είναι όταν δεν θέλουμε να αλλάξει ο κωδικός πρόσβασης για λογαριασμούς που αφορούν services.

Password never expires: Ενεργοποιούμε αυτή την επιλογή όταν δεν θέλουμε ποτέ να λήξει ο κωδικός πρόσβασης του λογαριασμού.

Account is disabled: Με αυτή την επιλογή μπορούμε να απενεργοποιήσουμε έναν λογαριασμό.

Στο δικό μας το παράδειγμα, δεν είναι απαραίτητο να διατηρήσουμε κάποια από τις επιλογές ενεργή, οπότε καθαρίζουμε όλα τα τετραγωνάκια και αφού έχουμε γράψει δύο φορές το κωδικό πρόσβασης που θα δώσουμε στον χρήστη πατάμε το κουμπί NEXT να συνεχίσουμε στην επόμενη οθόνη.

Βρισκόμαστε πια στο τελευταίο στάδιο της διαδικασίας. Εδώ απλά βεβαιώνουμε ότι δεχόμαστε την δημιουργία του λογαριασμού με όλες τις επιλογές που επιλέξαμε πατώντας το κουμπί FINISH.

Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας, ο καινούργιος λογαριασμός θα εμφανιστεί στο OU μέσα στο οποίο αρχικά ξεκινήσαμε την διαδικασία.

Σε περίπτωση που χρειαστεί να συμπληρώσουμε ή να αλλάξουμε κάποια στοιχεία στο λογαριασμό του χρήστη τότε δεν έχουμε παρά να κάνουμε δεξί κλικ επάνω στον λογαριασμό και να επιλέξουμε properties. Με αυτή την επιλογή μας θα βρεθούμε μπροστά σε ένα παράθυρο με πολλαπλές καρτέλες που η κάθε μια αναφέρεται σε ιδιότητες διαφορετικών τεχνολογιών. Η καρτέλα όλως που μας ενδιαφέρει για την διαχείριση ενός απλού λογαριασμού χρήστη είναι αυτή με το όνομα Account.

Όπως βλέπουμε υπάρχουν αρκετές επιλογές με τις οποίες μπορούμε να περιορίσουμε τις δυνατότητες του χρήστη και κατά συνέπεια να αυξήσουμε την ασφάλεια του δικτύου μας. Ας δώσουμε όμως τους ορισμούς για τις ποιο χρήσιμες και συνηθισμένες από αυτές. Οι επιλογές που δεν αναφέρονται παραμένουν απενεργοποιημένες και σπάνια έως και καθόλου δεν τις χρησιμοποιούμε σε απλά σενάρια κατασκευής δικτύων.

Logon Hours: Πατώντας επάνω στο συγκεκριμένο κουμπί μπορούμε να ρυθμίσουμε τις ώρες και τις ημέρες της εβδομάδας που επιτρέπουμε στον χρήστη να ενωθεί στο δίκτυο. Στην παρακάτω εικόνα βλέπετε έναν τυπικό περιορισμό χρήστη στον οποίο επιτρέπεται η πρόσβαση στο δίκτυο μόνο από Δευτέρα έως Παρασκευή από τις 8 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα.

Log on to: Εδώ περιορίζουμε τον χρήστη να μπορεί να συνδεθεί στο δίκτυο δια μέσου μόνο ενός συγκεκριμένου υπολογιστή. Χωρίς αυτό τον περιορισμό, ο χρήστης με το όνομα του λογαριασμού του και με τον κωδικό πρόσβασης που του δώσαμε μπορεί να συνδεθεί από οποιονδήποτε υπολογιστή στο δίκτυο του domain. Για να τον περιορίσουμε, γράφουμε το όνομα ή ονόματα των υπολογιστών δια μέσω των οποίον επιτρέπουμε την ένωση στο δίκτυο και πατάμε το κουμπί add για να προστεθούν στην λίστα.

Unlock account: Υπάρχουν πολιτικές ασφάλειας στα Windows 2008 Server οι οποίες έχουν την δυνατότητα να κλειδώνουν τον λογαριασμό ενός χρήστη εάν δεν εισάγει επιτυχώς το όνομα και το κωδικό πρόσβασης. Συνήθως δίνουμε τρεις ευκαιρίες στον χρήστη. Εάν λοιπόν ο λογαριασμός κλειδώσει, θα πρέπει να έρθουμε σε αυτή την καρτέλα και να βγάλουμε το τσεκ από την αντίστοιχη επιλογή.

User must change password at next logon: Ενεργοποιούμε αυτή την επιλογή εάν θέλουμε να δώσουμε στον χρήστη το δικαίωμα, την πρώτη φορά που θα συνδεθεί, να αλλάξει τον κωδικό πρόσβασης.

User cannot change password: Χρησιμοποιούμε αυτή την επιλογή όταν έχουμε πολλούς χρήστες που συνδέονται στο δίκτυο με τον ίδιο λογαριασμό και δεν θέλουμε να αλλάξει ο κωδικός πρόσβασης. Μια άλλη χρήση αυτής της επιλογής είναι όταν δεν θέλουμε να αλλάξει ο κωδικός πρόσβασης για λογαριασμούς που αφορούν services.

Password never expires: Ενεργοποιούμε αυτή την επιλογή όταν δεν θέλουμε ποτέ να λήξει ο κωδικός πρόσβασης του λογαριασμού.

Store password using reversible encryption: Κάθε φορά που δίνουμε έναν κωδικό πρόσβασης για ένα λογαριασμό, αυτός αποθηκεύεται μέσα στο active directory σε κρυπτογραφημένη μορφή και εκτός από το ίδιο το active directory δεν μπορεί να διαβαστεί ξανά από καμία εφαρμογή. Αυτή η επιλογή δεν πρέπει να ενεργοποιείται γιατί αδυνατίζει το επίπεδο ασφάλειας του λογαριασμού. Ο μόνο λόγος που θα είναι απαραίτητη η ενεργοποίηση αυτής της επιλογής είναι όταν υπάρχει κάποια εφαρμογή στο δίκτυο που χρειάζεται να γνωρίζει τους κωδικούς πρόσβασης. Για να το πούμε με πιο απλά λόγια, εάν ενεργοποιήσετε την επιλογή (χωρίς να είναι ανάγκη) τότε οι κωδικοί χάνουν την κρυπτογράφηση τους και είναι ισότιμοι με απλούς κωδικούς γραμμένους σε ένα απλό αρχείο σε text format.

Account is disabled: Με αυτή την επιλογή μπορούμε να απενεργοποιήσουμε έναν λογαριασμό.

Smart card is required for interactive logon: Έξυπνες κάρτες (smart cards) ή οποιοδήποτε άλλη εξωτερική συσκευή (συνδεδεμένη με το active directory) που αποθηκεύει πληροφορίες για τον χρήστη μπορεί να συμμετέχει στην διαδικασία επιβεβαίωσης του λογαριασμού του κατά την είσοδο του στο δίκτυο. Εάν δεν έχετε τέτοιες εξωτερικές συσκευές δεν είναι ανάγκη να ενεργοποιήσετε αυτή την επιλογή. Συνήθως αυτές οι συσκευές προσθέτουν περαιτέρω ασφάλεια στο δίκτυο.

Μιχάλης Κασάπογλου

WINDOWS SERVER 2008 Lesson 2 - Installing Active Directory Services

2011-06-10T00:01:00.000-07:00

Στο σημερινό μάθημα θα συγκεντρωθούμε στην δημιουργία του Active Directory για ένα domain το οποίο θα υποστηρίζεται από έναν μόνο domain controller. Αυτό είναι το πιο απλό σενάριο που μπορεί να υπάρξει σε ένα δίκτυο το οποίο αποτελείται από Microsoft προϊόντα – δηλαδή να έχουμε έναν υπολογιστή που θα έχει τον ρόλο του server στον οποίο έχουμε ενεργοποιήσει το Active Directory ρόλο.

Το Active Directory Services (AD DS) έχει σαν κύριο ρόλο του την αναγνώριση της ταυτότητας οποιουδήποτε χρήστη, υπολογιστή ή υπηρεσία προσπαθεί να αποκτήσει πρόσβαση στο δίκτυο μας. Εάν η αναγνώριση δεν είναι επιτυχής τότε η πρόσβαση δεν είναι δυνατή. Εάν όμως τα στοιχεία επιβεβαιωθούν τότε το Active Directory θα δώσει περιορισμένη και ελεγχόμενη πρόσβαση στους πόρους του δικτύου με βάση τους κανόνες που έχει ορίσει ο Administrator. Η ικανότητα του Active Directory να ελέγχει την ταυτότητα και το είδος της πρόσβασης ονομάζεται IDA (Identity and Access).

Για να μπορέσει το Active Directory να αναγνωρίσει με επιτυχία την ταυτότητα του χρήστη, του υπολογιστή ή της υπηρεσίας αποθηκεύει πληροφορίες όπως το όνομα του χρήστη (username), την μοναδική του αριθμό σε όλο το δίκτυο (SID), και τον κωδικό πρόσβασης του (password). Οπότε μια πρώτη ευθύνη που έχει το Active Directory είναι να αποθηκεύει τις ταυτότητες τον αντικείμενων με ασφαλή τρόπο. Για αυτό άλλωστε και ονομάζεται πολλές φορές directory ή identity store. Ο υπολογιστής στον οποίο έχει ενεργοποιηθεί ο ρόλος του Active Directory και κατά συνέπεια διαφυλάσσει τις ταυτότητες ονομάζεται Domain Controller. Όταν τώρα ο χρήστης προσπαθήσει να αποκτήσει πρόσβαση στο δίκτυο, δίνοντας το username και το password, τα στοιχεία του θα επιβεβαιωθούν με αυτά που ήδη κατέχει το Active Directory. Αυτή είναι η διαδικασία επιβεβαίωσης της ταυτότητας του χρήστη ονομάζεται authentication.

Η διαδικασία επιβεβαίωσης της ταυτότητας του χρήστη, στηρίζεται σε ένα πρωτόκολλο που ονομάζεται Kerberos. Το συγκεκριμένο πρωτόκολλο έχει αναλάβει να πιστοποιεί την ταυτότητα του χρήστη και να του καταχωρεί την άδεια πρόσβασης στο δίκτυο. Η διαδικασία αυτή είναι εντελώς αόρατη στον χρήστη. Απλά είναι χρήσιμο ακόμα και στα πρώτα αυτά μαθήματα να εξοικειωθείτε με κάποιες βασικές έννοιες.

Δύο ακόμα σημαντικές εργασίες με τις οποίες ασχολείται το Active Directory είναι το είδος πρόσβασης που αποκτάει ο χρήστης στους πόρους τους συστήματος όσο και η παρακολούθηση τους. Με άλλα λόγια κάθε χρήστης από την στιγμή που αποκτάει πρόσβαση στο σύστημα μπορεί να αποκτήσει περιορισμένη πρόσβαση στους πόρους τους συστήματος που στηρίζονται σε κάποιους κανόνες ασφαλείας. Δηλαδή σε κάθε διαθέσιμο πόρο (resource) ο Administrator έχει ορίσει ποιος χρήστη και με τι είδος πρόσβασης μπορεί να τον χρησιμοποιήσει. Όταν ο χρήστης πάει να χρησιμοποιήσει το πόρο οι κανόνες θα εφαρμοστούν επάνω στον λογαριασμό του και η πρόσβαση θα είναι ελεγχόμενη. Εάν τώρα θέλουμε να παρακολουθήσουμε το πότε κάποιος χρήστης χρησιμοποίησε ή άλλαξε πόρους του δικτύου τότε η δυνατότητα παρακολούθησης (audit trail) είναι διαθέσιμη.

Υπάρχουν αρκετές ακόμα έννοιες και ορισμοί που θα μάθουμε κατά την διάρκεια των μαθημάτων μας, αλλά το πιο κύριο από όλα είναι να ενεργοποιήσουμε σωστά το ρόλο του Active Directory στον server μας και να εξηγήσουμε τα βασικά του στοιχεία. Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά τα βήματα:

Σαν πρώτο βήμα, πατάμε το κουμπί START, μετά επιλέγουμε Administrative Tools και τέλος επιλέγουμε Server Manager

Από την λίστα των κατηγοριών που θα εμφανιστούν στα αριστερά της οθόνης μας, επιλέγουμε Roles και από τις εμφανιζόμενες επιλογές που θα εμφανιστούν στα δεξιά της οθόνης μας (κάτω από τμήμα Roles Summary) επιλέγουμε Add Roles.

Στο πρώτο παράθυρο που θα εμφανιστεί με το όνομα Before You Begin πατήστε Next να μεταφερθείτε στο επόμενο βήμα.

Από τους ρόλους που θα εμφανιστούν επιλέγουμε Active Directory Domain Services και μετά πατάμε το κουμπί Next για να συνεχίσουμε στο επόμενο βήμα.

Στο παράθυρο που θα εμφανιστεί απλά λαμβάνουμε πληροφορίες για την λειτουργία του Active Directory. Απλά πατάμε το κουμπί Next για να συνεχίσουμε στο επόμενο βήμα.

Σε αυτό το σημείο λαμβάνουμε δύο πολύ σημαντικές πληροφορίες. Η πρώτη είναι ότι θα χρειαστεί να γίνει επανεκκίνηση μετά την εγκατάσταση του ρόλου και η δεύτερη ότι θα χρειαστεί επίσης να τρέξουμε την εντολή dcpromo.exe. Αυτό το δεύτερο βήμα είναι απαραίτητο γιατί θα πρέπει να δώσουμε έξτρα πληροφορίες όπως το όνομα του Domain το οποίο θέλουμε να δημιουργήσουμε. Όταν έχετε διαβάσει τις ενημερώσεις που εμφανίζονται στο παράθυρο πατάτε το Install κουμπί.

Σε αυτό το βήμα απλά περιμένουμε να ολοκληρωθεί η εγκατάσταση του Active Directory Domain Services ρόλου.

Μετά το τέλος της εγκατάστασης, θα δείτε το μήνυμα Installation succeeded και απλά πατήστε το Close κουμπί.

Μετά την ολοκλήρωση της εγκατάστασης του ρόλου, η οθόνη σας θα γυρίσει πίσω στο κεντρικό μενού των ρόλων όπου εκεί θα παρατηρήσετε ότι υπάρχει ένα κόκκινο Χ σύμβολο που φανερώνει ένα μήνυμα λάθους. Εάν πατήσουμε επάνω του με το ποντίκι μας θα μας μεταφέρει αυτόματα στο Active Directory Domain Services τομέα στον οποίο λαμβάνουμε για άλλη μια φορά το μήνυμα ότι θα πρέπει να τρέξουμε την εντολή dcpromo.exe για να ολοκληρωθεί η δημιουργία του καινούργιου Domain.

Σε αυτό το σημείο μπορούμε απλά να κλείσουμε όλα τα παράθυρα που έχουμε ανοιχτά στην οθόνη μας, να πατήσουμε το Start κουμπί (κάτω αριστερά στην οθόνη μας) και να επιλέξουμε το Command Prompt πρόγραμμα που βρίσκεται στην εμφανιζόμενη λίστα.

Γράφουμε την εντολή dcpromo.exe και πατάμε ENTER στο πληκτρολόγιο μας για να ολοκληρώσουμε την δημιουργία του Domain για την υποτιθέμενη εταιρεία μας. Εάν ο ρόλος του Active Directory δεν ήταν ήδη εγκαταστημένος και ερχόμασταν απευθείας σε αυτό το βήμα και γράφαμε την dcpromo.exe εντολή τότε ο ρόλος πάλι θα γινόταν εγκατάσταση αυτόματα και μετά η dcpromo.exe εντολή θα συνέχιζε με τα δικά της βήματα.

Το πρώτο παράθυρο που εμφανίζεται μας δίνει την δυνατότητα να επιλέξουμε ανάμεσα σε απλή εγκατάσταση και προχωρημένη εγκατάσταση. Εμείς επιλέγουμε την απλή εγκατάσταση για αυτό και απλά πατάμε το κουμπί Next για να συνεχίσουμε στο επόμενο βήμα χωρίς να επιλέξουμε τίποτα άλλο.

Σε αυτό το παράθυρο δέχεστε ακόμα μια προειδοποίηση για το γεγονός ότι ο Windows 2008 Server έχει πολύ διαφορετικό όσο και ανεπτυγμένο σύστημα κρυπτογράφησης και ασφάλειας κάτι που δύσκολα μπορεί να καταλάβουν παλαιότερα λειτουργικά συστήματα όπως Windows XP. Οπότε σας ενημερώνει ότι υπάρχει περίπτωση αν δεν χρησιμοποιήσετε Windows Vista ή Windows 7 να μην μπορείτε να ενωθείτε στο Active Directory και κατά συνέπεια στο δίκτυο. Αφού διαβάσετε το μήνυμα πατάτε το κουμπί Next.

Το FOREST ορίζει τα όρια ασφάλειας του δικτύου μας. Έξω από το FOREST δεν μπορεί να γίνει αντιγραφή (replication) κανένας κατάλογος (directory) με τα αντικείμενα που περιλαμβάνει όπως users ή computres. Μέσα στο FOREST μπορούν να υπάρξουν ένα ή και περισσότερα domains. ΤΟ πρώτο domain που θα δημιουργηθεί είναι αυτό που στηρίζει και όλο το FOREST για αυτό και ονομάζεται forest root domain. Μέσα στο domain μπορούμε να κάνουμε συγκεκριμένη διαχείριση των μονάδων που περιέχει όπως να παρέχουμε ασφάλεια στους χρήστες, να αντιγράφουμε τον κατάλογο του Active Directory σε ένα ή περισσότερους servers κτλ. Οπότε, από την στιγμή που δεν προυπάρχει κανένα άλλο domain ή forest σε ένα δίκτυο, τότε το πρώτο domain είναι αυτό που ταυτόχρονα δημιουργεί και στηρίζει ολόκληρο το forest. Επιλέγουμε την δεύτερη επιλογή και πατάμε το κουμπί Next.

Σε αυτό το βήμα θα δώσουμε όνομα στο Domain. Συνήθως δίνουμε το όνομα της εταιρείας μας και μια κατάληξη .com, .org ή οτιδήποτε άλλη επίσημα αναγνωρίσιμη για να μπορεί να ανταποκρίνεται και στις ανάγκες αργότερα του Ίντερνετ και email. Στο δικό μας παράδειγμα το ονομάζω freelessons.org. Εσείς μπορείτε να δώσετε οποιοδήποτε όνομα. Όταν τελειώσετε αυτή την διαδικασία πατήστε το κουμπί Next.

Ακόμα μια σημαντική επιλογή είναι αυτή του Functional Level. Εάν έχουμε παλαιότερα server operating systems ήδη στο δίκτυο μας τότε καλό είναι να επιλέξουμε Windows 2000 ή Windows Server 2003 functional level για να μπορεί ο καινούργιος Domain Controller που στήνουμε να μιλάει και με τα ήδη υπάρχον συστήματα. Το τίμημα σε αυτή την επιλογή είναι ότι δεν θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε τον Windows Server 2008 με όλα του τα χαρακτηριστικά ασφαλείας ενεργοποιημένα ειδάλλως δεν θα μπορεί να επικοινωνεί με τους άλλους servers. Εάν πάλι είμαστε σίγουροι ότι όλα μας τα συστήματα είτε είναι Windows Server 2008 είτε θα αναβαθμιστούν σε Windows 2008 τότε η τελευταία επιλογή είναι η καλύτερη γιατί θα έχετε στα χέρια σας όλες τις επιλογές ασφαλείας του λειτουργικού συστήματος ενεργοποιημένες. Αυτό που πρέπει να θυμάστε είναι ότι το Functional Level καθορίζει την έκδοση (versions) του λειτουργικού συστήματος που επιτρέπεται να ενωθεί στον server. Επίσης μπορούμε ανά πάσα στιγμή να αυξήσουμε το Function Level αργότερα, δεν μπορούμε όμως ποτέ να πάμε πίσω. Οπότε δώστε λίγη προσοχή σε αυτή την επιλογή σας. Στο δικό μας παράδειγμα επιλέγουμε Windows Server 2008 και πατάμε το κουμπί Next.

Η επιλογή του DNS είναι ήδη προεπιλεγμένη γιατί το Active Directory λειτουργεί σε συνεργασία με το DNS service. Το DNS κάνει την επίλυση ονομάτων (hostnames) σε ηλεκτρονικές διευθύνσεις (IPs). Κάθε φορά που ένας χρήστης προσπαθεί να βρει ένα πόρο (resource) στο δίκτυο ρωτάει το DNS πρώτα να ανακαλύψει την ηλεκτρονική του διεύθυνση και μετά μεταφέρεται στο επιθυμητό σημείο. Οπότε ταυτόχρονα με το Active Directory ενεργοποιείται και το DNS Service. Επίσης, ο πρώτος Domain Controller (δηλαδή ο υπολογιστής επάνω στον οποίο είναι εγκαταστημένο το Active Directory) δεν μπορεί να έχει την ιδιότητα να είναι read-only αφού θα πρέπει να δημιουργηθούν καινούργιοι λογαριασμοί χρηστών αμέσως μετά την δημιουργία του. Τέλος επειδή δημιουργούμε το πρώτο domain στο forest, αυτό το domain θα έχει και τον ρόλο του Global Catalog, δηλαδή θα αναγνωρίζει όλα τα στοιχεία που θα δημιουργηθούν μέσα σε οποιοδήποτε άλλο domain δημιουργηθεί μέσα στο ίδιο forest. Πατάμε το κουμπί Next για να συνεχίσουμε.

Μην ανησυχήσετε αν λάβετε το πιο κάτω μήνυμα. Πατήστε YES για να συνεχίσετε στο επόμενο παράθυρο.

Δεχόμαστε τις προκαθορισμένες τοποθεσίες για το που θα εγκατασταθεί το Active Directory (είναι το όνομα NTDS) και το σημείο στο οποίο θα αποθηκευτούν οι κανόνες ασφαλείας που θα δημιουργήσουμε αργότερα (SYSVOL). Απλά τα δεχόμαστε και πατάμε Next.

Σε περίπτωση που υπάρχει πρόβλημα με το Active Directory και θα πρέπει να το επισκευάσετε θα σας ζητηθεί ο κωδικός πρόσβασης που θα γράψετε σε αυτό το βήμα.

Αυτό είναι το τελευταίο παράθυρο πριν αρχίσει η διαδικασία ολοκλήρωσης του Active Directory. Το παράθυρο μας παρουσιάζει μια σύντομη περίληψη των επιλογών μας. Εάν δεν έχουμε κάνει κανένα λάθος και συμφωνούμε με όλα πατάμε το κουμπί Next.

Σε αυτό το τελευταίο βήμα απλά επιβεβαιωνόμαστε για την επιτυχής εγκατάσταση του Active Directory ρόλου όπως και του DNS. Πατάμε το κουμπί FINISH και δεχόμαστε να ξεκινήσουμε τον Server.

Μετά την επανεκκίνηση του συστήματος, μπορούμε να βεβαιώσουμε την λειτουργία του Active Directory, πηγαίνοντας στα Administrative Tools και επιλέγοντας Active Directory Users and Computers.

Εδώ ολοκληρώθηκε το μάθημα εγκατάστασης του Active Directory ρόλου σε έναν υπολογιστή ο οποίος τώρα έχει αναλάβει το ρόλου του Domain Controller.

Μιχάλης Κασάπογλου

WINDOWS SERVER 2008 Lesson 1 - Installation

2011-06-09T16:31:00.000-07:00

Στην σημερινή ενότητα θα μιλήσουμε για τις καινούργιες δυνατότητες που προστέθηκαν στα Windows Server 2008 σε σύγκριση με τα Windows Server 2003 και θα δείξουμε αναλυτικά τα βήματα εγκατάστασης του συγκεκριμένου λειτουργικού συστήματος εξηγώντας κάθε επιλογή μας.

Σε γενικές γραμμές τα Windows Server 2008 έχουν απορροφήσει και ενσωματώσει τα καλύτερα χαρακτηριστικά από τις τεχνολογίες του Windows Server 2003 και των Windows Vista. Επίσης το kernel έχει ξαναγραφτεί από την αρχή έτσι ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις τις αγοράς όσο αφορά την διαχείριση του συστήματος και την ασφάλεια του. Ο κύριος σκοπός των Windows Server 2008 είναι να διαβεβαιώσει τον administrator ότι μπορεί να “αντέξει” με επιτυχία οποιοδήποτε μέγεθος δικτύου όποιες και αν είναι οι απατήσεις του. Για αυτό το λόγο έχουν δημιουργηθεί διάφορες εκδόσεις για την κάλυψη οποιουδήποτε σεναρίου δικτυακής υποδομής.

Η Microsoft λοιπόν προσφέρει τέσσερις βασικές εκδόσεις του συγκεκριμένου λειτουργικού συστήματος με τις εξής ονομασίες:

Windows Server 2008 Standard:

Αυτή είναι η βασική έκδοση του λειτουργικού η οποία εκτός από τις βασικές υπηρεσίες (όπως DNS, DHCP και TCP/IP), προσφέρει πολλές βελτιώσεις για storage area netwοrks (SANs), βελτιωμένα services πρόσβασης στο σύστημα και δυνατότητα δημιουργίας και συντήρησης ενός distributed bile system (DFS) namespace. Η συγκεκριμένη έκδοση υποστηρίζει μέχρι 4 GB μνήμης σε 32-bit συστήματα και 32 GB μνήμης σε 64-bit συστήματα.

Windows Server 2008 Enterprise:

Εδώ έχουμε διαθέσιμα όλα τα χαρακτηριστικά που αναφέρονται στην Windows Server 2008 Standard έκδοση με επιπρόσθετη όμως υποστήριξη για clustering (μέχρι 8-node clusters) και very large memory (VLM) που φτάνει μέχρι τα 32 GB σε 32-bit συστήματα και 2 ΤΒ σε 64-bit συστήματα.

Windows Server 2008 Datacenter:

Αυτή η έκδοση έχει δημιουργηθεί για περιβάλλοντα όπου χρειάζεται ισχυρή υπολογιστή δύναμη και για αυτό υποστηρίζει από 8 μέχρι 64 CPU, clustering μέχρι 8 nodes και μνήμη από 64 GB (σε 32-bit) έως 2 ΤΒ (σε 64-bit).

Windows Web Server 2008:

Αυτή η έκδοση υποστηρίζει μέχρι 2 GB μνήμης και δύο CPU και είναι είναι σχεδιασμένη αποκλειστικά για να τρέχει WEB εφαρμογές για το Internet αλλά και για το εσωτερικό δίκτυο της εταιρείας (intranet). Υποστηρίζει όλες τις τελευταίες τεχνολογίες της Microsoft όπως Internet Information Services (IIS) 7.0, ASP.NET και το Windows .NET Framework.

Σε μελλοντικά μαθήματα θα αναλύσουμε περισσότερα και σε μεγαλύτερο βάθος χαρακτηριστικά των Windows Server 2008. Για τώρα όμως ποιο πολύ σημασία έχει να εγκαταστήσουμε το συγκεκριμένο λειτουργικό και να δούμε μια προς μια τις επιλογές με τις οποίες θα βρεθούμε αντιμέτωποι. Στο σημερινό μάθημα θα δούμε τα βήματα εγκατάστασης των Windows Server 2008 σε έναν server υπολογιστή στον οποίο δεν υπάρχει εγκατεστημένο κανένα άλλο λειτουργικό. Σε περίπτωση που θέλετε να κάνετε upgrade από Windows Server 2003 σε Windows Server 2008 καλό είναι να συμβουλευτείτε το Windows Server Catalog Web site (http://www.windowsservercatalog.com/).

Σαν πρώτο βήμα, με το CD των Windows Server 2003 στο CD-drive ξεκινάμε τον υπολογιστή. Το πρώτο παράθυρο που μας εμφανίζεται ζητάει να επιλέξουμε την γλώσσα με την οποία θα εμφανίζονται τα μενού, την ώρα και τον τρόπο εμφάνισης συμβόλων και αριθμών όπως και την προκαθορισμένη γλώσσα την οποία θα χρησιμοποιούμε για να πληκτρολογούμε εντολές και κείμενο. Αφού επιλέξουμε τις επιθυμητές επιλογές πατάμε το κουμπί NEXT.

Στο επόμενο παράθυρο απλά μας ζητείται να επισημοποιήσουμε την διαδικασία εγκατάστασης των Windows Server 2008. Κάνουμε κλικ λοιπόν στην μοναδική επιλογή που εμφανίζεται με τον τίτλο Install Now.

Επειδή για το σημερινό μάθημα χρησιμοποιώ το DVD της Microsoft στο οποίο υπάρχουν τρία λειτουργικά συστήματα, επιλέγουμε το Windows Server 2008 Enterprise. Στην δική σας εγκατάσταση αυτή η επιλογή δεν θα υπάρχει μια και στο DVD που θα χρησιμοποιήσετε θα υπάρχει ένα μόνο λειτουργικό προς εγκατάσταση. Πατάμε το κουμπί NEXT για να συνεχίσουμε στο επόμενο βήμα.

Αφού συμφωνήσουμε με τους όρους χρήσης του λειτουργικού (τσεκάροντας την επιλογή I accept the license terms), πατάμε το κουμπί NEXT για να συνεχίσουμε στο επόμενο βήμα.

Επειδή η δική μας εγκατάσταση είναι εξ ολοκλήρου από την αρχή, η επιλογή του upgrade είναι απενεργοποιημένη. Οπότε επιλέγουμε την δεύτερη επιλογή και συνεχίζουμε στο επόμενο βήμα.

Υπάρχει μόνο ένας σκληρός δίσκος στον δικό μου υπολογιστή στον οποίο κάνω την εγκατάσταση και που ο οποίος αναγνωρίζεται από τα Windows Server 2008. Πατώντας το κουμπί NEXT, δεχόμαστε το γεγονός ότι τα Windows θα χρησιμοποιήσουν ολόκληρο το μέγεθος του σκληρού δίσκου για την εγκατάσταση και χρήση του λειτουργικού.

Αρχίζει η μεταφορά αρχείων από το DVD στο σκληρό δίσκο και η πρώτη φάση της εγκατάστασης. Το σύστημα θα κάνει αρκετές φορές επανεκκίνηση μέχρι να βρεθούμε μπροστά στην οθόνη που μας ζητάει να ορίσουμε τον κωδικό πρόσβασης για το σύστημα. Ορίστε λοιπόν ένα κωδικό πρόσβασης για τον Administrator και πατήστε το κουμπί με το βέλος.

Το παράθυρο που εμφανίζεται σε αυτό το στάδιο μας δίνει την δυνατότητα να τροποποιήσουμε το περιβάλλον του Windows Server 2008. Δεν θα ασχοληθούμε πολύ με αυτές τις επιλογές σε αυτό το σημείο γιατί θα επιστρέψουμε πίσω σε αυτό το μενού πολλές φορές σε μελλοντικά μαθήματα. Σαν μικρή εισαγωγή όμως αξίζει να αναφέρουμε ότι πατώντας τα links (τίτλοι δίπλα από τα εικονίδια) μας ανοίγει το κατάλληλο παράθυρο τροποποίησης μικρών λειτουργιών του Windows Server 2008.

Σε έναν Server, η ποιο σημαντική ρύθμιση είναι η ηλεκτρονική διεύθυνση (IP) την οποία έχει η κάρτα δικτύου. Το IP του Server πρέπει να είναι μόνιμο (στατικό) έτσι ώστε οι χρήστες που θα ενωθούν επάνω του πάντα να μπορούν να βρίσκουν τις διαθέσιμες υπηρεσίες που προσφέρει. Για να ορίσουμε λοιπόν μια μόνιμη IP στο σύστημα μας, επιλέγουμε το Configure networking σαν πρώτο βήμα.

Υπάρχει μόνο μια συγκεκριμένη κάρτα δικτύου εγκατεστημένη στον Server και η οποία εμφανίζεται. Κάνουμε λοιπόν διπλό κλικ επάνω στο εικονίδιο της κάρτας δικτύου να προχωρήσουμε στις ρυθμίσεις της.

Στο νέο παράθυρο που θα εμφανιστεί, πατάμε το κουμπί Properties και μετά επιλέγουμε Internet Protocol Version 4 (TCP/IPv4) και πατάμε το κουμπί Properties.

Στις ρυθμίσεις τις κάρτας δικτύου, αλλάζουμε το Obtain an IP address automatically σε Use the following IP address. Τα πεδία ξεκλειδώνουν, και μπορούμε να τοποθετήσουμε την δική μας στατική IP για τον Server μας. Εάν έχετε απορίες για τις επιλογές των IP, σε μελλοντικό μάθημα θα αναλύσουμε λεπτομερειακά πως λειτουργούν και πως επιλέγονται σε ένα δίκτυο. Γράφουμε λοιπόν μια IP της αρεσκείας μας και πατάμε ΟΚ σε αυτό το παράθυρο, και CLOSE στα δύο επόμενα. Κλείνουμε το παράθυρο με το εικονίδιο της κάρτα δικτύου πατώντας στο Χ κουμπί επάνω δεξιά στην οθόνη σας.

Η δεύτερη σημαντική ρύθμιση σε έναν Server είναι το όνομα με το οποίο μπορούν οι χρήστες να τον βρίσκουν στο δίκτυο. Αυτή η ρύθμιση γίνεται από το εικονίδιο Provide computer name and domain.

Η διαδικασία της εγκατάστασης έχει ήδη αναθέσει ένα τυχαίο όνομα στον Server που αποτελείται από αριθμούς και γράμματα. Ένα τέτοιο όνομα όμως δεν είναι εφικτό να το θυμάται κάποιος ούτε είναι λειτουργικό. Οπότε είναι απαραίτητο βήμα η αλλαγή του ονόματος του Server. Κάνουμε κλικ επάνω στο κουμπί Change για να ορίσουμε το καινούργιο όνομα.

Αφού γράψουμε το καινούργιο όνομα, πατάμε το κουμπί ΟΚ στο παράθυρο για να μονιμοποιήσουμε την αλλαγή. Το σύστημα μας ενημερώνει ότι θα χρειαστεί να γίνει μια επανεκκίνηση στο σύστημα για να ολοκληρωθεί η διαδικασία αλλαγής ονόματος του server. Δεχόμαστε την προειδοποίηση και πατάμε και εδώ το κουμπί ΟΚ.

Η αλλαγή ήδη φαίνεται στο πρώτο τελευταίο ανοιχτό παράθυρο που ακόμα εμφανίζεται στην οθόνη μας. Πατάμε και εδώ το κουμπί CLOSE για να μεταφερθούμε στο κύριο μέρος της διαδικασίας εγκατάστασης του Windows Server 2008.

Επειδή σε αυτό το στάδιο δεν θέλουμε να κάνουμε επανεκκίνηση και να καθυστερούμε την διαδικασία εγκατάστασης, επιλέγουμε το Restart Later και συνεχίζουμε με την εγκατάσταση.

Μετά την ολοκλήρωση των δύο αυτών σημαντικών βημάτων, ολοκληρώσαμε τον αριθμό των αναγκαίων ρυθμίσεων στις οποίες έπρεπε να επέμβουμε. Επιλέγουμε το τσεκ κουτάκι κάτω αριστερά στην οθόνη σας για να μην βγαίνει αυτό το παράθυρο κάθε φορά και έπειτα πατάμε το κουμπί CLOSE για να γυρίσουμε στο κύριο μέρος της εγκατάστασης.

Η εγκατάσταση έχει ολοκληρωθεί και μια περίληψη των ρυθμίσεων εμφανίζεται στην οθόνη μας. Υπάρχει όμως μια προειδοποίηση που μας υπενθυμίζει ότι υπάρχει ακόμα ανάγκη να γίνει επανεκκίνηση στο σύστημα για να ολοκληρωθεί η αλλαγή του ονόματος. Επιλέγουμε τον σύνδεσμο Restart και δεχόμαστε την επανεκκίνηση πατώντας το κουμπί YES.

Μετά την επανεκκίνηση και την εισαγωγή του κωδικού πρόσβασης του Administrator θα εμφανιστεί το σύστημα είναι σε πλήρη λειτουργία και θα μας εμφανιστεί η Server Manager κονσόλα για να μας επιβεβαιώσει τις αλλαγές.

Για να μην εμφανίζεται η ίδια κονσόλα συνέχεια κάθε φορά που κάνετε logon απλά τσεκάρουμε την επιλογή Do not show me this console at logon.

Για να κλείσουμε τον υπολογιστή, από το Start κουμπί επιλέγουμε ShutDown.

Γράφουμε ένα σχόλιο στο πλαίσιο που ονομάζεται Comment έτσι ώστε να ενεργοποιηθεί το OK κουμπί.

Εδώ ολοκληρώνουμε την εγκατάσταση του λειτουργικού συστήματος Windows Server 2008. Ο υπολογιστής όμως στον οποίο είναι εγκαταστημένο το λειτουργικό σύστημα δεν μπορεί να έχει την συμπεριφορά ενός server γιατί ακόμα δεν έχουμε ενεργοποιήσει κανένα από τα services του. Αυτή η διαδικασία θα πραγματοποιηθεί από το επόμενο μάθημα.

Μιχάλης Κασάπογλου

SQL SERVER 2008 Lesson 5 - Working with NULL

2011-06-08T05:12:00.001-07:00

Στο σημερινό μάθημα θα αναφερθούμε στην ιδιότητα της χρήσης του NULL και πόσο προσεχτικοί πρέπει να είμαστε όταν αυτό περιέχεται σαν δεδομένο μέσα σε έναν πίνακα. Ο βασικός ορισμός του NULL είναι ότι αναφέρεται ή καλύτερα περιγράφει το κενό που υπάρχει σε μια στήλη κάποιας γραμμής δεδομένων, επειδή δεν έχουμε καταχωρήσει τίποτα. Ο λόγος είναι τις περισσότερες φορές ότι δεν ξέρουμε την πληροφορία εκείνη την στιγμή οπότε αφήνουμε κενό (χωρίς τιμή) το συγκεκριμένο στοιχείο. Αν και ο ορισμός είναι εύκολος στην διατύπωση του και ο αρχάριος προγραμματιστής μπορεί γρήγορα να τον κατανοήσει, στην πράξη όμως αποφέρει πολλά ανεπιθύμητα αποτελέσματα που πολλές φορές εκνευρίζουν τον χρήστη της βάσης.

Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά το πρόβλημα μέσα από κάποια συγκεκριμένα queries.

use AdventureWorks

Select ProductID, Name, ProductNumber

from Production.Product

Where Color = 'Black'

use AdventureWorks

Select ProductID, Name, ProductNumber

from Production.Product

Where Color != 'Black'

Στο πιο πάνω παράδειγμα ζητάμε να δούμε σαν αποτέλεσμα της αναζήτησης μας τις στήλες ProductID, Name και ProductNumber από τον πίνακα Product του σχήματος Production όσα προϊόντα δεν έχουν μαύρο χρώμα (Black). Η συγκεκριμένη αναζήτηση θα μας επιστρέψει 163 γραμμές δεδομένων που όμως είναι λάθος αποτέλεσμα γιατί ο πραγματικός αριθμός των προϊόντων που δεν είναι μαύρα είναι 411. Σε τι οφείλεται αυτό το αποτέλεσμα? Οι γραμμές αποτελεσμάτων με NULL τιμές δεν μπορούν να βρεθούν από συνθήκες που απλά ψάχνουν για ανισότητα ή διάφορο αποτέλεσμα από κάποια συγκεκριμένη τιμή. Κάθε φορά που συγκρίνουμε μια τιμή NULL με τον διάφορο τελεστή ( != ) το αποτέλεσμα είναι UNKNOWN που δεν είναι αριθμητικά συγκρίσιμο. Για να μπορούμε να ελέγχουμε για NULL τιμές θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τον τελεστή IS NULL ο οποίος μπορεί να αναγνωρίσει και να επιστρέψει τον πραγματικό αριθμό δεδομένων από ένα πίνακα. Το ποιο κάτω παράδειγμα δείχνει το βελτιωμένο query που επιστρέφει 411 γραμμές δεδομένων που είναι και ο αληθινός αριθμός. Χρησιμοποιήσαμε τον τελεστή OR που για πρώτο όρο ψάχνει όσες τιμές είναι NULL και σαν δεύτερο όρο ψάχνει τις τιμές που είναι διάφορες τις τιμής 'Black'.

Συνήθως, όταν συγκρίνουμε δεδομένα μιας στήλης με κάποια συγκεκριμένη τιμή το αποτέλεσμα που επιστρέφεται είναι είτε TRUE είτε FALSE. Εάν η αξιολόγηση του αποτελέσματος έχει τιμή TRUE τότε τα δεδομένα της συγκεκριμένης γραμμής θα εμφανιστούν στο αποτέλεσμα. Εάν το αποτέλεσμα της αξιολόγησης είναι FALSE τότε η συγκεκριμένη γραμμή δεν θα συμμετέχει στο τελικό αποτέλεσμα. Όταν μια συνθήκη αξιολογείται σαν UNKNOWN τότε πάλι η συγκεκριμένη γραμμή δεδομένων δεν θα εμφανιστεί στο αποτέλεσμα μας. Μπορούμε να φανταστούμε ότι ακούγεται παρόμοια περίπτωση με αυτή του FALSE γιατί και οι δύο τιμές απορρίπτονται από το τελικό αποτέλεσμα. Αλλά υπάρχει και μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα τους. Το αντίθετο του FALSE είναι το TRUE ενώ το αντίθετο του UNKNOWN παραμένει UNKNOWN.

Οπότε η προτεινόμενη συμβουλή είναι να υπολογίζουμε τις NULL τιμές όταν αυτές βρίσκονται σαν δεδομένα στους πίνακες μας γιατί αν δεν το κάνουμε θα οδηγηθούμε σε λάθοςαποτελέσματα. Η πιο πάνω ανάλυση δεν αφορούσε μόνο συνθήκες ισότητας ή διάφορο αλλά και συνθήκες ανισότητας.

Για να μπορέσουμε να βρούμε γρήγορα και αποτελεσματικά τον πραγματικό αριθμό γραμμών (rows) ενός πίνακα, συμπεριλαμβανομένου και αυτών των στηλών με NULL τιμές, χρησιμοποιούμε την COUNT function. Σαν function ορίζουμε γενικότερα την εκτέλεση ενός ολοκληρωμένου έργου που κώδικας του και ο σκοπός του είναι ήδη προκαθορισμένα. Εμείς απλά σαν χρήστες μπορούμε να καλέσουμε το όνομα του function και εκείνο να εκτελέσει το έργο του χωρίς να ενδιαφερόμαστε για τον κώδικα που εκτελεί η τον τρόπο που το εκτελεί. Η Microsoft έχει εφοδιάσει την βάση της με αρκετά functions που μας βοηθάνε να εκτελέσουμε προκαθορισμένες πράξεις. Αργότερα θα μάθουμε να γράφουμε και εμείς τα δικά μας functions για να έχουμε καλύτερο έλεγχο στην απόδοση του επιθυμητού αποτελέσματος. Το COUNT function λοιπόν μας δίνεται έτοιμο και καλώντας το μέσα σε ένα SELECT αίτημα μπορούμε να βρούμε τον πραγματικό αριθμό γραμμών από τις οποίες αποτελείται ένας πίνακας.

use AdventureWorks

select count(*)

from Production.Product

Στο πιο πάνω παράδειγμα θέσαμε το σύμβολο * σαν παράμετρο στο COUNT function για να δηλώσουμε ότι θέλουμε να μετρήσουμε όλες τις γραμμές. Το αποτέλεσμα μας δείχνει τον αριθμό των γραμμών του πίνακα χωρίς να μας δείχνει τις ίδιες τις γραμμές με τα δεδομένα. Εάν θέλαμε να δούμε όλες τις γραμμές δεν είχαμε παρά να χρησιμοποιήσουμε την απλή εντολή SELECT * που ήδη έχουμε μάθει από προηγούμενο μάθημα.

Εάν τώρα είχαμε την ανάγκη να μάθουμε τον αριθμό των γραμμών μιας στήλης που περιέχει μόνο δεδομένα (χωρίς να υπολογίζονται τα NULL), τότε δεν είχαμε παρά να δώσουμε σαν παράμετρο στο COUNT function το όνομα της στήλης όπως αυτό δείχνει το επόμενο παράδειγμα που ακολουθεί.

Τέλος, εάν θέλουμε να περιορίσουμε τον αριθμό των γραμμών που επιστρέφονται με ένα SELECT αίτημα, θα μπορούσαμε να κάνουμε με το ROWCOUNT function. Με την δήλωση αυτού του function μέσα στο αίτημα μας δεν βλέπουμε όλο το γκρουπ γραμμών στο αποτέλεσμα μας, αλλά απλά ένα δείγμα του που αποτελείται από τόσες γραμμές όσες έχουμε ορίσει.

use AdventureWorks

set rowcount 5

select *

from Production.Product

Στο πιο πάνω παράδειγμα, ενώ στην πραγματικότητα επιστρέφεται όλος ο πίνακας, περιορίζουμε το αποτέλεσμα μας σε ένα δείγμα που αποτελείται από 5 μόνο γραμμές. Υπάρχει όμως ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου function. Όταν το καλέσουμε, η λειτουργία του παραμένει και μετά το τέλος εκτέλεσης της εντολής. Οπότε είναι ανάγκη να αναιρέσουμε την επίδραση του, δίνοντας του την τιμή 0 εάν θέλουμε να λαμβάνουμε πάλι τον πραγματικό αριθμό γραμμών στην κονσόλα μας.

Μιχάλης Κασάπογλου

SQL SERVER 2008 Lesson 4 - More on WHERE Clauses

2011-06-08T05:12:00.000-07:00

Στο σημερινό μάθημα θα συνεχίσουμε με την θεωρία μας όσο αφορά το φιλτράρισμα των δεδομένων πριν το τελικό αποτέλεσμα εμφανιστεί στην οθόνη μας. Οι τελεστές AND και OR βοηθάνε στην ανάπτυξη πολύπλοκων φίλτρων, ενώ για την δημιουργία φίλτρων στα οποία δεν γνωρίζουμε όλες τις πληροφορίες, ο τελεστής LIKE μας βοηθάει να ολοκληρώσουμε την WHERE εντολή με όσα στοιχεία μας είναι γνωστά. Τέλος, ο τελεστής ΙΝ περιορίζει το αποτέλεσμα με βάση συγκεκριμένες τιμές. Ας δούμε όμως κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις ξεχωριστά.

Ο τελεστής AND χρησιμοποιείται στην WHERE εντολή όταν θέλουμε να συνδυάσουμε περισσότερες από μια συνθήκη στο ίδιο φίλτρο. Το AND θα μας επιστρέψει κάποια γραμμή δεδομένων από τον πίνακα στον οποίο αναφέρεται εφόσον και οι δύο συνθήκες που συνδυάζει είναι true. Εάν μια τουλάχιστον από τις συνθήκες είναι false τότε το WHERE θα προχωρήσει στην ανάγνωση της επόμενης γραμμής του πίνακα. Ας δούμε όμως ένα πιο συγκεκριμένο παράδειγμα.

Use AdventureWorks

SELECT EmployeeID,VacationHours

FROM HumanResources.Employee

WHERE VacationHours BETWEEN 60 and 90

AND Title = 'Production Technician – WC50'

Το πιο πάνω query θα επιστρέψει τον αριθμό του εργαζόμενου και των αριθμό των ωρών αδείας που δικαιούται, εφόσον οι ώρες του είναι ανάμεσα στον αριθμό 60 και 90 αλλά και ταυτόχρονα να ισχύει ότι ο τίτλος εργασίας του είναι Production Technician – WC50. Εάν μία από τις δύο συνθήκες δεν ισχύει, τότε η συγκεκριμένη γραμμή δεδομένων του πίνακα δεν θα εμφανιστεί στο αποτέλεσμα μας. To WHERE με το συνδυασμό των δύο συνθηκών θα εφαρμοστεί σε όλες τις γραμμές του πίνακα με την ίδια λογική.

Ανάλογη λογική έχει και ο τελεστής OR με την διαφορά ότι είναι λίγο πιο χαλαρός με τις συνθήκες. Αυτό μεταφράζεται στο ότι απαιτεί μόνο η μία από τις δύο συνθήκες να ισχύει για κάθε γραμμή δεδομένων του πίνακα. Ας δούμε όμως το προηγούμενο παράδειγμα, τροποποιημένο για το OR τελεστή.

Use AdventureWorks

SELECT EmployeeID,VacationHours

FROM HumanResources.Employee

WHERE VacationHours BETWEEN 60 and 90

OR Title = 'Production Technician – WC50'

Το πιο πάνω query θα επιστρέψει τον αριθμό του εργαζόμενου και των αριθμό των ωρών αδείας που δικαιούται, είτε οι ώρες του είναι ανάμεσα στον αριθμό 60 και 90, είτε ισχύει ότι ο τίτλος εργασίας του είναι Production Technician – WC50, είτε ισχύουν και οι δύο συνθήκες ταυτόχρονα. To WHERE με το συνδυασμό των δύο συνθηκών θα εφαρμοστεί σε όλες τις γραμμές του πίνακα με την ίδια λογική. Λογικό είναι να αναμένουμε ότι θα λάβουμε περισσότερα αποτελέσματα σε σύγκριση με το προηγούμενο παράδειγμα που έκανε χρήση του AND τελεστή.

Όταν θέλουμε να φιλτράρουμε τα δεδομένα μας με βάση κάποια λέξη, τότε στην WHERE γραμμή του κώδικα μας ονομάζουμε την στήλη με βάση την οποία θα γίνει το φιλτράρισμα και την λέξη την οποία θα ψάξει στα δεδομένα. Για παράδειγμα WHERE Title = 'Production Technician – WC50'. Εάν όμως δεν ξέρουμε ολόκληρη την λέξη στην οποία στηρίζεται το φιλτράρισμα ή ψάξουμε για παρόμοιες σε γραφή λέξεις τότε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον τελεστή LIKE αντί για το σύμβολο της ισότητας. Με το LIKE μπορούμε να ψάξουμε για εκφράσεις που είτε αντιπροσωπεύουν αριθμούς είτε χαρακτήρες. Στην λέξη η οποία θα είναι το μέτρο σύγκρισης για το φιλτράρισμα μπορούμε να κάνουμε και χρήση των συμβόλων ( % ) και ( _ ) για να ορίσουμε τον αριθμό των χαρακτήρων τους οποίους ψάχνουμε. Ας δούμε όμως μερικά παραδείγματα.

Use AdventureWorks

SELECT EmployeeID,Title,VacationHours

FROM HumanResources.Employee

WHERE Title LIKE 'Production%'

Στο πάνω query θα λάβουμε εκείνα τα δεδομένα που η τιμή της στήλης Title αρχίζει στα σίγουρα από την λέξη Production και μετά είτε ακολουθούν και άλλα σύμβολα είτε όχι. Το % αντιπροσωπεύει πολλούς χαρακτήρες. Εάν για παράδειγμα είχαμε γράψει 'Pro%' τότε ζητούσαμε εκείνα τα δεδομένα όπου ο τίτλος εργασίας ξεκινάει με τα τρία γράμματα Pro και μετά μας είναι αδιάφορο για το πόσοι χαρακτήρες ακολουθούν.

Το σύμβολο του underscore ( _ ) αντιπροσωπεύει ένα χαρακτήρα. Για παράδειγμα, εάν είχαμε το φίλτρο WHERE Title = 'M_r&', αυτό θα αναζητούσε μόνο εκείνα τα δεδομένα τα οποία θα ξεκινούν με το κεφαλαίο γράμμα Μ, ακολουθεί ένας χαρακτήρας (οποιοσδήποτε και αν είναι), μετά θα υπάρχει το γράμμα r και αμέσως μετά μπορεί να υπάρχουν πολλοί χαρακτήρες(ή και κανένας – ο αριθμός δεν μας αφορά). Εάν είχαμε κάτι σαν WHERE Title = '%ar%' αυτό θα σήμαινε ότι ψάχνουμε για εκείνους τους τίτλους εργασίας που κάπου στο όνομά τους περιέχουν τα γράμματα ar ανεξάρτητα από τον αριθμό των χαρακτήρων πριν και μετά από τους ar χαρακτήρες.

Για να προχωρήσουμε λίγο περισσότερο την συζήτηση μας όσο αφορά το φιλτράρισμα, μπορούμε να αναφερθούμε και στην χρήση των [ ]. Όσοι χαρακτήρες βρίσκονται μέσα στα [ ] θα αποτελούν την αποκλειστική λίστα των χαρακτήρων που ψάχνουμε. Για παράδειγμα, εάν θέλαμε να βρούμε εκείνους τους εργαζόμενους για τους οποίους ο τίτλος εργασίας τους αρχίζει με την λέξη Production, μετά υπάρχει ένα κενό και η δεύτερη λέξη θέλουμε να ξεκινάει αποκλειστικά είτε με το γράμμα T είτε με το γράμμα S τότε θα γράφαμε το εξής query:

Με την ίδια λογική μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα σύμβολα [ ] για να δηλώσουμε ένα εύρος αριθμών ή χαρακτήρων μέσα από τους οποία θα γίνουν οι επιλογές για τις λέξεις οι φράσεις που ψάχνουμε. Ας αλλάξουμε το προηγούμενο query για να ζητήσουμε εκείνες τις λέξεις που αρχίζουν με οποιοδήποτε γράμμα ανάμεσα στο T και στο W.

Σαν τελευταίο τελεστή (Operator), θα αναφέρουμε την δυνατότητα του IN. Με το IN μπορούμε να περιορίσουμε την αναζήτηση μας ανάμεσα από μια συγκεκριμένη λίστα τιμών ή ονομάτων. Για παράδειγμα, η WHERE συνθήκη WHERE EmployeeID IN (88, 89, 90) ψάχνει για εκείνους τους εργαζόμενους των οποίων οι αριθμοί εργασίας τους είναι 88, 89, ή 90.

Μιχάλης Κασάπογλου

SQL SERVER 2008 Lesson 3 - WHERE Clause, BETWEEN Option

2011-06-08T05:11:00.001-07:00

Στο σημερινό μάθημα θα ασχοληθούμε με το φιλτράρισμα των δεδομένων τα οποία ζητάμε να εμφανιστούν στην οθόνη μας. Συνήθως ένας χρήστης απαιτεί από μια εφαρμογή να του εμφανιστούν κάποιες συγκεκριμένες γραμμές αποτελέσματος από έναν πίνακα σε μια δεδομένη στιγμή. Για παράδειγμα, αν υποθέσουμε ότι ένας πίνακας περιέχει όλες τις παραγγελίες από όλους του πελάτες, εμείς θα θέλαμε να δούμε μόνο εκείνες τις παραγγελίες που αναφέρονται σε έναν συγκεκριμένο πελάτη. Η εντολή WHERE έχει δημιουργηθεί για αυτό ακριβώς το σκοπό – να φιλτράρει και να παρουσιάζει στο χρήστη εκείνες μόνο τις γραμμές δεδομένων που απαιτούνται και όχι όλο τον πίνακα.

Όπως είδαμε στο προηγούμενο μάθημα, η πιο ελάχιστη αποδεκτή μορφή σύνταξης ενός query αιτήματος είναι ο συνδυασμός του SELECT (ορίζει τα ονόματα των στηλών), με το FROM (ορίζει τον πίνακα από τον οποίο προέρχονται τα δεδομένα). Τώρα μπορούμε αμέσως μετά από το FROM να χρησιμοποιήσουμε την εντολή WHERE με την οποία θα φιλτράρουμε το αποτέλεσμα. Ας δούμε όμως ένα παράδειγμα για να αναλύσουμε λίγο καλύτερα την θεωρία μας.

Ζητάμε από τον πίνακα HumanResources.Employee να δούμε πόσες ώρες άδειας (έχει μαζέψει ο εργαζόμενος που αντιπροσωπεύεται από τον κωδικό 5.

Use AdventureWorks

SELECT VacationHours

FROM HumanResources.Employee

WHERE EmployeeID = 5

Στο ποιο πάνω query ζητήσαμε να δούμε πόσες ώρες άδειας έχει μαζέψει ο εργαζόμενος με τον αριθμό 5. Στην στήλη EmployeeID που χρησιμοποιήσαμε για να φιλτράρουμε το αποτέλεσμα χρησιμοποιήσαμε το σύμβολο της ισότητας και αμέσως μετά δηλώσαμε τον αριθμό του εργαζόμενου. Δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση το φιλτράρισμα να γίνεται πάντα με αριθμούς. Μπορεί κάλλιστα να γίνει και με την δήλωση μιας ημερομηνίας ή ακόμα με βάση κάποιο όνομα ή τίτλο εργασίας. Εδώ όμως πρέπει να προσέξουμε στο τρόπο που θα δηλώσουμε την τιμή. Όταν δηλώνουμε ονόματα ή ημερομηνίες θα πρέπει οι τιμές τους να περικλείονται μέσα σε μονά ' ' σύμβολα. Το Microsoft SQL Server Management Studio μας βοηθάει μάλιστα σε αυτό αλλάζοντας το χρώμα της τιμής. Στο πιο κάτω παράδειγμα ζητάμε να δούμε τις ώρες άδειας που έχει ο εργαζόμενος με τίτλο 'Vice President of Engineering'.

Στο πιο κάτω παράδειγμα βλέπετε πως ζητάμε να δούμε τις ώρες άδειας που έχει ένας εργαζόμενος με ημερομηνία γέννησης '1972-05-15' (Τα δεδομένα στην βάση έχουν γραφτεί με τον αμερικάνικο τρόπο δήλωσης της ημερομηνίας).

Εκτός από την ισότητα έχουμε την δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε και άλλους τελεστές σύγκρισης. Η πιο κάτω λίστα σας δείχνει τις επιλογές που έχετε.

Σύμβολο Επεξήγηση

> Μεγαλύτερο από κάποια τιμή

< Μικρότερο από κάποια τιμή

= Ίσο με κάποια τιμή

<= Μικρότερο ή ίσο από κάποια τιμή

>= Μεγαλύτερο ή ίσο από κάποια τιμή

!= Να μην είναι ίσο με κάποια συγκεκριμένη τιμή

<> Να μην είναι ίσο με κάποια συγκεκριμένη τιμή

!< Να μην είναι μικρότερο από κάποια τιμή

!> Να μην είναι μεγαλύτερο από κάποια συγκεκριμένη τιμή

Στο πιο κάτω παράδειγμα ζητάμε να δούμε τους αριθμούς των εργαζομένων και τους τίτλους τους εφόσον έχουν μαζέψει περισσότερες από 90 ώρες άδειας.

Εκτός από τους γνωστούς τελεστές (τους αναφέραμε ήδη στην λίστα μας) υπάρχουν και μερικοί ακόμα για να καλύπτουν ειδικές ανάγκες στα αιτήματα μας προς την βάση. Ένας από αυτούς είναι το BETWEEN με τον οποίο μπορούμε να απαιτήσουμε ότι τα αποτέλεσμα που ψάχνουμε θα περιέχεται ανάμεσα σε ένα καθορισμένο εύρος τιμών. Εκτός από αριθμητικά δεδομένα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το BETWEEN και με χαρακτήρες όπως και με ημερομηνίες.

Use AdventureWorks

SELECT EmployeeID,VacationHours

FROM HumanResources.Employee

WHERE VacationHours BETWEEN 60 and 90

Εδώ ζητάμε να δούμε τον αριθμό του εργαζόμενου και τις διαθέσιμε ώρες για διακοπές τις οποίες έχει μαζέψει εφόσον ο αριθμός των ωρών του είναι ανάμεσα στις 60 και 90 ώρες. Δώστε λίγο προσοχή την σύνταξη του BETWEEN – ακολουθείται πάντα από την λέξη and που δηλώνει τα δύο όρια του εύρους των τιμών. Οι τιμές του and πάντα δηλώνονται από τον μικρότερο στο μεγαλύτερο. Στο πιο κάτω παράδειγμα ψάχνουμε για τους εργαζόμενους και τις ώρες τους οι οποίοι ξεκίνησαν εργασία με την εταιρεία ανάμεσα στην ημερομηνία 30-3-1999 και 1-4-1999. Η χρήση των μονών ' ' είναι απαραίτητη για την δήλωση ημερομηνίας.

Εάν θέλουμε να ζητήσουμε όλες τις τιμές εκτός από εκείνες που περιλαμβάνονται στο εύρος τιμών του BETWEEN τότε δεν έχουμε παρά να βάλουμε την άρνηση NOT μπροστά από το BETWEEN. Για παράδειγμα, εάν θέλουμε να βρούμε όλους τους εργαζόμενους και τις ώρες διακοπών που έχουν εκτός από εκείνους που ξεκίνησαν εργασία ανάμεσα στις ημερομηνίες 30-3-1999 και 1-4-1999 τότε θα γράφαμε το αίτημα μας ως εξής:

Μιχάλης Κασάπογλου

SQL SERVER 2008 Lesson 2 - SELECT Command

2011-06-08T05:11:00.000-07:00

Στο σημερινό μάθημα θα καλύψουμε την εγκατάσταση της βάσης AdventureWorks και τις βασικές έννοιες της SELECT εντολής. Η AdventureWorks δίνεται έτοιμη από την Microsoft για να μπορούν οι αρχάριοι χρήστες να έχουν κάποια αρχικά δεδομένα να εξασκήσουν τις βασικές εντολές της ANSI SQL. Σαν πρώτο βήμα λοιπόν, θα κατεβάσουμε το εκτελέσιμο αρχείο από την Microsoft, που μας ετοιμάζει την βάση με τους πίνακες που περιέχουν τα δεδομένα με τα οποία θα δουλέψουμε, και θα το εγκαταστήσουμε.

Πηγαίνουμε πρώτα στην ιστοσελίδα της Microsoft (http://msftdbprodsamples.codeplex.com/releases/view/37109) και κατεβάζουμε το αρχείο AdventureWorks2008_SR4 όπως δείχνει και η πιο κάτω εικόνα.

Αφού κατεβάσουμε το αρχείο και κάνουμε διπλό κλικ επάνω του για να ξεκινήσει η εγκατάσταση, θα μας εμφανιστεί, σαν πρώτο βήμα, η διαδικασία αποσυμπίεσης του αρχείου.

Στο δεύτερο βήμα, θα σας εμφανιστεί το παράθυρο στο οποίο θα πρέπει να συμφωνήσετε με τους όρους χρήσης για το συγκεκριμένο αρχείο όπως το δηλώνει η Microsoft. Τσεκάρουμε το κουτάκι και πατάμε το κουμπί NEXT.

Στο τρίτο βήμα, έχουμε την επιλογή να επιλέξουμε ποιες από τις εκδόσεις της AdventureWorks2008 επιθυμούμε να εγκαταστήσουμε. Δεν έχουμε κανένα ιδιαίτερο λόγο να αλλάξουμε κάτι σε αυτό το παράθυρο, οπότε αφήνουμε τις προκαθορισμένες επιλογές και και πατάμε το κουμπί INSTALL.

Σε αυτό το βήμα, ξεκινάει η διαδικασία εγκατάστασης της βάσης. Μετά την ολοκλήρωση της εγκατάστασης, πατάμε το κουμπί FINISH.

Μπορούμε τώρα να επιβεβαιώσουμε την εγκατάσταση ανοίγοντας το SQL Server Management Studio από το All Programs των Windows.

Πατάμε επάνω στο + σύμβολο, δίπλα από το Databases, για να μπορέσουμε να δούμε ολόκληρη την λίστα με τις βάσεις που εγκαταστήσαμε. Αν δεν τις βλέπετε αμέσως, μπορείτε να κάνετε δεξί κλικ επάνω στο εικονίδιο του Databases και να επιλέξετε refresh για να ανανεωθεί η λίστα με τις βάσεις.

Αφού ολοκληρώσουμε την εγκατάσταση της βάσης, είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε στην εκμάθηση των εντολών με τις οποίες θα μπορούμε να παράγουμε αποτελέσματα στην οθόνη μας. Η πιο βασική εντολή είναι η SELECT.

Πριν όμως αποφασίσουμε από ποιόν πίνακα θα παράγουμε ένα report αποτελεσμάτων, θα πρέπει να ορίσουμε σε ποια βάση ανήκει αυτός ο πίνακας. Οπότε η πρώτη και αρχική εντολή που θα χρησιμοποιούμε είναι η USE που θα ακολουθείται από το όνομα της βάσης.

USE AdventureWorks

Ο SQL Server είναι ελαστικός όσο αφορά τον τρόπο εγγραφής των εντολών. Μπορείτε να γράφετε είτε με πεζά είτε με κεφαλαία τις εντολές.

Η πιο βασική ενέργεια που θέλουμε να κάνουμε σε μια βάση είναι να δούμε τις πληροφορίες οι οποίες περιέχονται μέσα στους πίνακες. Όπως ήδη αναφέραμε, η χρήση της εντολής SELECT θα μας επιστρέψει σαν αποτέλεσμα μια ή και περισσότερες γραμμές με δεδομένα. Αυτό το γκρουπ γραμμών ονομάζεται result set και η οργάνωσή του αποτελείται από γραμμές και στήλες.

Η γενική σύνταξη της εντολής SELECT απαιτεί δύο στοιχεία για να μπορεί να εκτελεστεί: 1) Τα ονόματα των στηλών από τις οποίες θα ζητήσουμε να δούμε τα περιεχόμενα τους, και 2) το όνομα του πίνακα στον οποίο ανήκουν οι στήλες. Θέλω να επισημάνω το γεγονός ότι η εντολή SELECT ποτέ δεν αλλάζει τα αληθινά περιεχόμενα μέσα στον πίνακα ασχέτως με ποια μορφή τα ζητάμε να εμφανιστούν στην οθόνη μας. Σαν πρώτο βήμα, και για να εξοικειωθούμε με την SELECT εντολή, ας κάνουμε χρήση στου συμβόλου * με το οποίο θα ζητήσουμε την εμφάνιση των δεδομένων από όλες τις στήλες του πίνακα. Βάζοντας όλη την θεωρία μαζί τώρα, το ολοκληρωμένο query μας θα μοιάζει κάπως έτσι:

USE AdventureWorks

SELECT *

FROM HumanResources.Employee

Το USE αναφέρεται στην βάση, το SELECT με το * ζητάει να εμφανιστούν όλα τα δεδομένα από όλες τις στήλες, ενώ το FROM HumanResources.Employee ενημερώνει την βάση ότι οι πιο πάνω στήλες θα προέλθουν από τον πίνακα Employee που ανήκει στο σχήμα HumanResources. Κάθε πίνακας ανήκει σε κάποιο σχήμα. Την έννοια του σχήματος θα την αναλύσουμε αργότερα. Για τώρα απλά ας συγκεντρωθούμε στον πίνακα Employee.

Για να τρέξουμε αυτό το query στον SQL Server, αφού ανοίξουμε την κονσόλα του Microsoft SQL Server Management Studio, πατάμε το κουμπί New Query επάνω αριστερά.

Στο άσπρο πλαίσιο που εμφανίζεται γράφουμε τον κώδικα μας. Καθώς γράφεται τις εντολές διάφορα παραθυράκια θα προσπαθήσουν να μας βοηθήσουν προτείνοντας εντολές έτσι ώστε να αποφύγουμε συντακτικά λάθη.

Για να εκτελέσουμε το query, το οποίο γράψαμε, πατάμε το κουμπί Execute. Ακριβώς από κάτω από το άσπρο πλαίσιο θα εμφανιστεί το αποτέλεσμα εκτέλεσης της εντολής μας το οποίο περιέχει όλα τα δεδομένα ανά στήλη του πίνακα Employee.

Εάν τώρα θελήσουμε να πάρουμε τα δεδομένα μόνο από δύο επιλεγμένες στήλες, τότε αντί για το σύμβολο * μπορούμε να γράψουμε τα ονόματα των στηλών χωρισμένα με κόμμα ανάμεσά τους όπως δείχνει και το πιο κάτω παράδειγμα.

Use AdventureWorks

Select Title, HireDate

From HumanResources.Employee

Title και HireDate είναι δύο από τις στήλες του πίνακα Employee. Εάν δεν ξέρετε τα ονόματα των στηλών, μπορείτε να τα βρείτε με τα εξής βήματα: πρώτα κάνετε κλικ στο σύμβολο + δίπλα από την βάση AdventureWorks, μετά στο Tables, και μετά στο πίνακα HumanResources.Employee. Τώρα μπορείτε να δείτε τα ονόματα των στηλών μαζί με το είδος της πληροφορίας που δέχονται.

Όπως έχετε παρατηρήσει ήδη, τα ονόματα των στηλών του πίνακα χρησιμοποιούνται και σαν τίτλοι στις στήλες του αποτελέσματος. Εάν όμως θέλουμε να δώσουμε ένα πιο χαρακτηριστικό όνομα στο αποτέλεσμα, διαφορετικό από το όνομα της στήλης, τότε μπορούμε να το κάνουμε εάν αμέσως μετά τον ορισμό του ονόματος της στήλης στο query γράψουμε την λέξη AS και μέσα σε διπλά “ “ το πως θέλουμε να εμφανίζεται στο report. Ας αλλάξουμε λίγο το κώδικα που μόλις τρέξαμε.

Use AdventureWorks

Select Title as "Job Title", HireDate as "Hire Date"

From HumanResources.Employee

Με αυτή την αλλαγή στο query, ζητάμε να εμφανιστούν οι τίτλοι στο αποτέλεσμα σαν Job Title και Hire Date αντί των Title και HireDate αντίστοιχα. Επαναλαμβάνω ότι η εντολή SELECT δεν αλλάζει κανένα στοιχείο μέσα στον πίνακα. Όλες οι αλλαγές είναι μόνο για το αποτέλεσμα που θα δούμε στην οθόνη μας.

Πριν κλείσουμε το σημερινό μάθημα, ας δείξουμε δύο εύκολους τρόπους δημιουργίας απλών query με τα οποία ασχολούμαστε. Ο πρώτος τρόπος έχει να κάνει με το γράψιμο των στηλών στην SELECT εντολή. Αντί να γράφουμε τα ονόματα των στηλών, μπορούμε απλά να επιλέξουμε την στήλη από τον Object Explorer του Microsoft SQL Server Management Studio και κρατώντας το αριστερό κουμπί στο ποντίκι μας να το κάνουμε drag και drop (δηλαδή να το μεταφέρουμε και να το αφήσουμε μέσα στην SELECT εντολή. Με αυτό το τρόπο δεν θα κάνετε ποτέ λάθος στο όνομα των στηλών.

Ο δεύτερος τρόπος είναι προς αντικατάσταση του * στην εντολή SELECT. Εάν ζητάμε να λάβουμε σαν αποτελέσματα του query μας όλα τα δεδομένα από όλες τις στήλες χωρίς την χρήση του * ο μόνος λογικός τρόπος είναι να γράψουμε όλες τις στήλες μια προς μια. Μπορούμε όμως να λάβουμε έτοιμο αυτό το query από το Microsoft SQL Server Management Studio. Πηγαίνουμε στο πίνακα που μας ενδιαφέρει και κάνοντας δεξί κλικ επάνω του επιλέγουμε Script Table as μετά SELECT To και τέλος New Query Editor Window. Το νέο query με όλες τις στήλες θα δημιουργηθεί σε ένα νέο πλαίσιο.

Μιχάλης Κασάπογλου